Een doordeweekse avond in Delft. Geen zonovergoten hoofdveld, geen sfeervolle zaterdagmiddag, maar zo’n typische wedstrijd waarvan iedereen vooraf denkt: deze moet gewoon gewonnen worden. Toch hing er rondom het duel tussen DHL en koploper BVCB een vreemd soort spanning. Niet omdat DHL zo hoog stond op de ranglijst, maar omdat de druk met de week groter wordt. Iedere wedstrijd kan ineens beslissend zijn in de titelstrijd.

Door de overwinning van VOC eerder die week wist BVCB bovendien al dat het geen kampioenswedstrijd zou worden. Dat leek onbewust iets te doen met de focus. De eerdere ontmoeting, een verpletterende 11-0 overwinning, zat nog vers in het geheugen en in alles rondom de wedstrijd hing een zweem van gemakzucht. In de gesprekken vooraf, in de ontspannen blikken tijdens de warming-up en zelfs in de wedstrijdbespreking van coach Ron Walbeek, die zijn ploeg vooral meegaf dat het tijd was om “weer een tik uit te delen op doelsaldo”.

Daarbij miste BVCB opnieuw een flink aantal namen. Hofman, Hertstein, Vente, Van der Woerd en De Rooij waren allen afwezig of niet inzetbaar. Toch stond er nog altijd een elftal op het veld waarvan iedereen verwachtte dat het simpel overeind zou blijven.

En eerlijk gezegd leek dat na tien seconden ook precies het geval te worden. Een fenomenale lange bal van Bos viel direct achter de Delftse defensie bij De Kock, die alleen nog de controle moest meenemen richting de keeper. Net dat ene contact was niet zuiver genoeg, anders had de wedstrijd direct opengebroken gelegen.

Het bleek echter geen voorbode van een simpele avond.

BVCB speelde ongekend slordig. De organisatie stond veel te open, het tempo lag laag en de passzuiverheid was ver onder de maat. Wanneer dat gebeurt, maakt het eigenlijk niet uit tegen wie je speelt, dan ben je vooral je eigen grootste tegenstander. Na amper drie minuten ging het dan ook mis. Beide backs stonden hoog gepositioneerd toen Vlug een ongelukkige inspeelpass richting De Kock verstuurde. DHL rook de ruimte onmiddellijk. Met één diepe bal werd de snelle spits gelanceerd, Bos kon hem niet meer achterhalen en de afronding langs Van Ewijk was ijzig koel: 1-0.

Plots was daar weer dat vervelende gevoel. Een achterstand. Iets wat BVCB dit seizoen nauwelijks meemaakt en wat eerder al tweemaal tot puntenverlies leidde.

De reactie van de koploper was zichtbaar, maar niet overtuigend. Alsof de ploeg wel wist dat het beter moest, maar nog niet écht bereid was daarvoor de absolute urgentie op tafel te leggen. Frustraties begonnen onderling hoorbaar te worden. Juist dat stukje scherpte en volwassenheid waar BVCB normaal zo sterk in is, ontbrak volledig in de eerste helft.

Toch kwam de gelijkmaker er na een klein kwartier alsnog. De sterk spelende Van der Meulen kwam goed op over de flank en bracht de bal laag voor. Wahlbrinck verlengde slim en daar stond De Kock om de bal tegen de touwen te schuiven: 1-1. Een opluchting, maar zeker geen bevrijding.

Want ook daarna kreeg BVCB maar geen echte controle over de wedstrijd. DHL bleef compact spelen en profiteerde meermaals van de enorme ruimtes die de bezoekers lieten vallen. Gelukkig voor BVCB ontbrak bij de thuisploeg de kwaliteit in de eindfase om écht gevaarlijk te worden. Veel pogingen verdwenen hoog over of ruim naast het doel van Van Ewijk.

Aan de andere kant kreeg BVCB wél enorme kansen. Vooral Blok had de 1-2 meerdere keren op zijn schoen liggen. Eerst werd hij na een heerlijke aanval via Bos, De Kock en Van der Meulen vrij voor open doel gezet, maar zijn inzet belandde op de paal. Kort daarna redde de keeper uitstekend op een nieuwe poging van de aanvaller en ook in de rebound hield de doelman DHL overeind. Walbeek probeerde het nog van afstand en Heijerman produceerde een rollertje, maar de rust werd bereikt met een verrassende 1-1 tussenstand.

In de kleedkamer liet Ron Walbeek weinig ruimte voor discussie.
“We gaan het hier verdomme niet weggeven.”

Die boodschap kwam duidelijk aan.

Met Van der Zee als nieuwe kracht op het middenveld kreeg BVCB direct veel meer controle. De balans keerde terug, tweede ballen werden gewonnen en het baltempo ging omhoog. Het verschil tussen de eerste en tweede helft was direct zichtbaar. DHL werd steeds verder teruggedrongen en de druk op het Delftse doel nam toe.

Na ruim een uur spelen viel eindelijk de bevrijdende voorsprong. Van der Meulen verzorgde wederom de voorassist. Dercks bracht vervolgens een perfecte voorzet op het hoofd van Heijerman, die als een echte spits laag in de hoek binnenkopte: 1-2.

tekst gaat verder onder de foto

De opluchting was enorm. Niet alleen op het veld, maar ook langs de lijn.

Toch bleef DHL zich dapper verzetten en duurde het nog even voordat BVCB definitief afstand nam. Dat moment kwam uiteindelijk op pure schoonheid. Van der Zee speelde Dercks in op zo’n vijfentwintig meter van het doel. Wat daarna volgde was pure klasse. Met een korte kap draaide Dercks twee tegenstanders volledig het bos in om vervolgens met een subtiele stift de bal over de doelman heen, precies onder de lat te leggen. Een doelpunt van absolute wereldklasse. Bovendien betekende het ook nog eens de honderdste competitietreffer van BVCB dit seizoen.

Vanaf dat moment viel alle spanning van de ploeg af. DHL brak zichtbaar. BVCB begon eindelijk vrijuit te voetballen en de aanvallen volgden elkaar nu wél in hoog tempo op.

Brouwer, sterk ingevallen, legde niet veel later een heerlijke voorzet op het hoofd van Dercks die zijn tweede van de avond binnenkopte voor de 1-4. Het slotstuk van de avond kwam op naam van Van der Zee. Uit een corner van Brouwer torende hij boven iedereen uit en kopte hij zijn eerste doelpunt van het seizoen schitterend in de bovenhoek: 1-5.

Zo werd het uiteindelijk alsnog een feestavond voor BVCB. Niet vanwege het eerste uur voetbal, dat was misschien wel een van de minste fases van de laatste maanden, maar juist vanwege de reactie daarna. De honderdste competitiegoal, de eerste treffer van Van der Zee, drie kopgoals en bovenal: matchpoint.

Want ineens is het moment daar.
De dubbeldroom, maandenlang uitgesproken als ambitie, staat nu écht voor de deur.

Woensdagavond wacht om 20:00 uur de kampioenswedstrijd tegen HOVDJSCR. Slechts drie dagen later volgt de bekerfinale tegen NOC Kralingen bij SV Poortugaal.

2 wedstrijden.
180 minuten.
Voor 2 prijzen.