"The Last Dance."

Zo werd er al weken gesproken over deze laatste wedstrijd van het seizoen. Een seizoen dat begon met een groep spelers die elkaar grotendeels nog niet kende. Een groep waarin vooraf veel vragen leefden. Hoe fit zijn we eigenlijk nog? Past dit allemaal wel bij elkaar? Hoe goed zijn we écht?

Negen maanden later stonden diezelfde spelers op het terrein van SV Poortugaal met de kans om een toch al schitterend seizoen om te toveren tot een historisch seizoen. Na het behalen van het kampioenschap enkele dagen eerder wachtte nog één laatste opdracht. Eén laatste dans. Eén laatste prijs. De bekerfinale tegen NOC Kralingen 2.

De voorbereiding voelde voor veel spelers bijna nostalgisch. Een arbitraal trio, een neutrale accommodatie, prachtig weer, veel publiek en een finale. Voor velen een herinnering aan de jaren waarin dit soort wedstrijden eerder regel dan uitzondering waren.

Voor vertrek had Joey Blok de selectie nog voorzien van broodjes van de Nieuwerkerkse kwaliteitszaak Bourgondisch. Terwijl deze werden weggewerkt luisterde de ploeg aandachtig naar de laatste woorden van coach Ron Walbeek. Daarna vertrok het gezelschap gezamenlijk richting Poortugaal.

Op Vente en Van der Woerd na was de selectie compleet. Heijerman bleek echter niet volledig fit en tijdens de warming-up volgde nog een tegenvaller toen duidelijk werd dat Leon van den Berg niet kon starten. Een domper, maar niet voldoende om de stemming te drukken.

Om exact 15:00 uur klonk het eerste fluitsignaal.

Waar BVCB in de kampioenswedstrijd nog zichtbaar worstelde met spanning, oogde de ploeg nu vanaf de eerste minuut scherp en geconcentreerd. Niet gespannen, maar klaar. Toch waren de eerste vijftien minuten voor NOC Kralingen.

De Rotterdammers beschikten over de nodige individuele kwaliteit. Met name de nummer 16 op het middenveld leek rechtstreeks uit een hoog niveau te zijn ingevlogen. Zijn passen deed denken aan Yaya Touré in zijn beste jaren en regelmatig wist hij onder de Bergschenhoekse druk uit te spelen. Ook de linksbuiten bleek een handenbinder. Snel, technisch vaardig en onbevreesd.

Hij zorgde ook voor de eerste grote kans van de finale. Met een geweldige beweging zette hij zowel Van der Molen als Bos op het verkeerde been en verscheen vrij voor Van Ewijk. De doelman reageerde uitstekend en redde met zijn benen. Een eerste waarschuwing voor BVCB en tegelijkertijd een teken dat ook deze finale niet vanzelf gewonnen zou worden.

Langzaam maar zeker begon BVCB echter meer grip te krijgen. De combinaties werden vloeiender. Het middenveld vond elkaar makkelijker en het publiek begon de eerste vertrouwde patronen te herkennen die dit elftal het hele seizoen zo sterk hebben gemaakt.

De eerste grote mogelijkheid kwam via Brouwer, die na een fraaie combinatie knap werd vrijgespeeld. Zijn inzet werd met moeite gekeerd door de doelman.

Niet veel later kreeg BVCB een vrije trap op een meter of twintig van het doel nadat Hertstein hard onderuit werd gehaald. Iedereen die enkele dagen eerder aanwezig was geweest bij HOV wist direct wat dit kon betekenen. Nick Walbeek zette zich achter de bal. Langs de lijn werd nog gegrapt dat hij dit kunststukje toch geen twee keer in één week zou flikken. Dat bleek een verkeerde inschatting. Met een werkelijk fenomenale trap stuurde Walbeek de bal richting kruising. Onhoudbaar. 1-0. Een explosie van vreugde volgde op de tribune en langs de lijn. Opnieuw een wereldgoal op een moment dat het ertoe deed.

Vanaf dat moment begon de wedstrijd steeds meer richting BVCB te kantelen. NOC bleef gevaarlijk, maar de controle kwam steeds nadrukkelijker bij de kampioen te liggen. Toch moest Van Ewijk nog eenmaal alles uit de kast halen toen een spits van NOC plotseling vrij voor hem opdook. De doelman redde eerst knap op de inzet en vervolgens ook op de rebound. Een cruciaal moment in de wedstrijd.

Zoals zo vaak dit seizoen viel de beslissing vervolgens aan de andere kant. Een hoge bal leek een eenvoudige prooi voor de keeper van NOC te worden. Onder lichte druk van De Rooij schatte hij de stuit echter volledig verkeerd in. De bal vloog over hem heen en daar stond Hertstein precies waar een spits moet staan. 2-0. Een cadeautje misschien, maar ook eentje die je eerst nog moet uitpakken.

Met die comfortabele voorsprong zocht BVCB de kleedkamer op. Niemand sprak het hardop uit, maar iedereen voelde hetzelfde. Nog vijfenveertig minuten, nog vijfenveertig minuten tot de dubbel.

Na rust kwam NOC met hernieuwde energie uit de kleedkamer. De ploeg wist dat er risico's genomen moesten worden en koos steeds vaker voor de directe weg naar voren. Het leverde dreiging op, maar nauwelijks echte kansen. BVCB bleef ondertussen loeren op de ruimte die ontstond. En toen sloeg het genadeloos toe. Een lange bal van Van der Molen werd uitstekend verlengd door De Rooij. Hertstein anticipeerde perfect, zag de doelman iets uit positie staan en plaatste de bal met buitenkant rechts schitterend in de hoek. 3-0.

Op dat moment voelde het alsof de beker al voorzichtig richting Bergschenhoek begon te bewegen. Toch kreeg de wedstrijd nog een spannend randje.Van der Molen bleef iets te lang aan een shirt hangen en ontving een gele kaart. Hiermee zette de topfavoriet van het kaartenklassement zich toch op een gedeelde eerste plaats naast Kevin Dercks. Tien minuten tijdstraf volgde. Met tien man kreeg BVCB direct de 3-1 om de oren en plotseling leek NOC weer een klein beetje te geloven in een wonder.

Wat volgde was misschien wel typerend voor dit hele seizoen. Geen paniek, geen chaos, maar keihard werken. Iedere meter werd bevochten, iedere tweede bal werd aangevallen alsof het de laatste van het seizoen was. Zelfs met een man minder kreeg BVCB de grootste kans. Hertstein mocht alleen op de keeper af voor zijn hattrick, maar zag zijn subtiele lob net over het doel verdwijnen.

Toen de ploegen weer compleet waren, viel alsnog de definitieve beslissing. Walbeek koos in kansrijke positie niet voor eigen succes, maar legde de bal breed op de vrijstaande Brouwer. De multifunctionele linkspoot bleef koel en schoot de bal loepzuiver binnen. 4-1.

De laatste weerstand van NOC brak zichtbaar. Vanaf dat moment werd het feest langzaam voorbereid. Blok miste nog een grote kans, een goal die hem was gegund voor zijn harde werken tijdens zijn invalbeurt. Walbeek maakte vervolgens zijn tweede van de middag met een beheerste afronding voor de 5-1.

En alsof het script al geschreven was, verzorgde Kevin Dercks het slotakkoord. Met een schot via de paal, uiteraard goed voor een nieuw schaaltje bittergarnituur, bepaalde hij de eindstand op 6-1.

Toen de scheidsrechter niet veel later voor het laatst floot, was het definitief. BVCB 4 had het geflikt.

Kampioen.

Bekerwinnaar.

Dubbelwinnaar.

Een seizoen dat begon als een experiment eindigde als een succesverhaal. Met geweldige doelpunten. Onvergetelijke wedstrijden. Karaktermomenten. Blessures. Comebacks. Paaltjes. Schaaltjes. Bierdouches. Baila's. Vriendschappen. Maar bovenal met een hecht collectief dat iedere uitdaging wist te overwinnen.

En terwijl de schaal en beker de lucht in gingen, ontstond er naast alle blijdschap ook een klein gevoel van weemoed. Want wat was dit een seizoen. Een seizoen dat niemand snel zal vergeten. De zomer wacht nu, maar één ding is zeker. Na de zomer keert deze ploeg terug. Met vrijwel dezelfde groep en met precies dezelfde ambitie. Want dit succes smaakt absoluut naar meer.

Tot volgend seizoen!