• Verslag BVCB JO-13-1 op het TSC International Tournament

  • Oosterhout is nou niet meteen een plek die je als voetbalbolwerk in Nederland zou bestempelen. Toch wordt hier jaarlijks een enorm voetbalfestijn gehouden, namelijk het TSC
    International Tournament. Grote clubs zoals Liverpool, Manchester City, Paris Saint Germain, Bayer Leverkusen en Borussia Dortmund namen dit jaar deel met hun JO13-team. In totaal waren 40 clubs aanwezig, waarvan ongeveer de helft uit BVO’s en de andere helft uit amateurverenigingen uit heel Europa bestond. BVCB was ook van de partij.


    Het tweedaags toernooi zat als volgt in elkaar. Op dag 1 speelden de jongens in een poule 4 wedstrijden van 25 minuten. Na deze poulefase belandde ieder team op basis van hun resultaten in een nieuwe gouden of zilveren poule. In die nieuwe poule speelde je dan één wedstrijd op speeldag 1 en twee wedstrijden op speeldag 2. Tot slot volgde er nog één of twee finalerondes die je uiteindelijke plek bepaalden.

  • De grote vraag was natuurlijk: valt er voor BVCB nog eer te behalen in zo’n aansprekend deelnemersveld? De startpoule leverde wat dat betreft de nodige vraagtekens op. Het was duidelijk dat het tegen Benfica en N.E.C. wel eens lastig zou kunnen worden, maar welk niveau Boldklub Marienlyst en de Futsal Academy Antwerp (België) zouden hebben, was ons niet bekend.

    Op dus naar de eerste wedstrijd tegen de Deense formatie Boldklub Marienlyst. De blonde goden die gemiddeld toch wel een kopje groter waren, bleken zeker geen campingelftal te zijn. Onze mannen hadden moeite om het tempo bij te houden, maar kwamen er toch een aantal keer gevaarlijk uit. Met hand en tand werd ook verdedigd, wat Abdulaziz een bloedlip opleverde. Helaas vielen na een minuut of tien de 1-0 en niet lang daarna de 2-0. Ondanks verwoede pogingen lukte het niet om gaten in de Deense defensie te vinden. Op de valreep
    scoorden de Denen nog een gelukkig doelpunt, dat de eindstand bepaalde.

    De volgende wedstrijd werd de pittigste van het toernooi. N.E.C. liet onze mannen alle hoeken van het veld zien en de goals vlogen om onze oren. Toch was het Roan die na een goed opgezette aanval een flinke kans kon creëren en bijna scoorde. De nummer 10 van de Nijmegenaren was de ster van de wedstrijd. N.E.C. zou uiteindelijk (slechts) op de 12e plaats van het toernooi belanden.

  • Op naar Benfica! Ja, die uit Portugal. De tegenstander uit onze poule die we het meest vreesden. Een verzameling superbehendige spelers met achterin een paar beulen. Een flinke schare fans was uit Lissabon overgevlogen met toeters en spandoeken. Dan weet je het wel, je krijgt het zwaar. Toch viel de schade relatief mee. Na vrij snel op een 3-0 achterstand te zijn gekomen, gaven de mannen het laatste deel in verdedigend opzicht erg goed partij. Er werd niet meer gescoord. Vanaf de kant hebben we wel wat Portugese hoogstandjes gezien,
    met als hoogtepunt de rainbow flick. Mathijs is nog steeds op zoek ;-)

    De laatste poulewedstrijd was tevens de spannendste. Tegen het Antwerpse futsalteam, wat een allegaartje was van jong, oud, klein, groot en mega, begonnen de mannen aanvankelijk uitstekend. Via een snelle uitbraak wist Nick op mooie wijze de bal van zo’n 30 meter over de keeper te schieten: 1-0. De Belgische formatie schrok hier zo van dat ze meteen de 1-1 en 1-2 maakten. BVCB vocht zich terug in de wedstrijd en vond via Abdulaziz het net: 2-2. Dit zou wel eens het eerste punt kunnen gaan opleveren, ware het niet dat we onnodig vlak voor tijd
    de 3-2 om onze oren kregen. Hard gestreden, niet beloond, maar wel een leuke wedstrijd voor de toeschouwers.

    Dat was de eerste poulefase. Tussen de wedstrijden door was er tijd voor een lunch, die vanuit de toernooi goed was geregeld. Het speelschema werd overigens strak aangehouden. Op alle velden kon op tijd worden gestart en naast scheidsrechters was ieder veld ook voorzien van onafhankelijke KNVB-vlaggers.

  • Nu we als laatste in de poule geëindigd waren, zouden we in een zilveren tweede poulefase belanden. De eerste wedstrijd in die poule werd nog op de eerste speeldag gespeeld. BVCB nam het op tegen BVCB (!), of beter gezegd BVC uit Bloemendaal. Kennelijk zijn er ook kinderen in Bloemendaal die niet hockeyen, want na een goed begin van onze kant waren het toch de Noord-Hollanders die ons op een 2-0 achterstand zetten. Gelukkig was het Lev die voor een aansluitingstreffer kon zorgen uit een rebound van zijn eigen een-op-een actie
    tegen de keeper. Iedereen bereidde zich voor op de gelijkmaker, maar wat geschutter in de defensie leverde wederom een tegentreffer op. Vermoeidheid en teleurstelling leverde een erg geflatteerde 6-1 overwinning op voor het wat arrogante BVC.

    Een puntloze eerste dag, die ook nog eens een heleboel energie heeft gekost. Hoe los je dat op als coach? Hoe krijg je alle neuzen weer dezelfde kant op? Nou, door er gewoon een hele gezellige avond van te maken. Met het grootste deel van het team bleven we namelijk in de buurt overnachten. Ouders en sommige broers waren ook van de partij. Een dolle avond met o.a. een BBQ, een jarige met een beren-act en een korte, maar hevige zwempartij zorgde ervoor dat de nacht nogal kort was. Toch moest iedereen de volgende ochtend alweer rond 7.00 uur uit de veren, want om 9.00 uur startte de eerste wedstrijd. Gelukkig kwamen we ruim op tijd aan.

    Op naar regio-genoot De Betrokken Spartaan. Deze jongens leken al een uur lang aan een warming-up bezig, toen wij (slaapdronken) het veld nog moesten betreden. Keeper Jurre, die kan terugkijken op een uitstekend toernooi, had in de vorige wedstrijd zijn vinger geblesseerd, waardoor de trainers zich genoodzaakt voelden om een stand-in in te vliegen: onze oude, bekende Raoul. Ondanks de kleine oogjes toonde BVCB behoorlijk fris. Er werd goed gecombineerd, geregeld aangevallen en scherp verdedigd. Aan beide kanten vielen kansen die lang onbenut werden. Jammer genoeg was het BVCB die aan het kortste eind trok, want de Spartanen scoorden tegen de verhouding in de 0-1 met nog weinig tijd op de
    klok. Een dompertje, nog steeds puntloos. In de laatste poulewedstrijd tegen het Duitse SuS 09 eV Dinslaken zou het dan moeten gebeuren. Deze tegenstander had net als wij in de eerste poulefase geen punten gepakt en zou dus ongeveer gelijkwaardig moeten zijn. Maar ook hier gold helaas weer dat ons loon
    naar werken niet werd uitbetaald. De 3-0 nederlaag was niet onverdiend, maar we willen wel als kanttekening plaatsen dat de korte nacht onze mannen wel parten begon te spelen.

    Tot nu toe werd dus alles verloren. Dat bracht ons naar de allerlaatste toernooiwedstrijd tegen het Griekse Athletic Club Diaplasis, wie kent ze niet! Deze pot bepaalde de uiteindelijke stand op de ranglijst. Het was erop of eronder, oftewel de laatste of op-één-na-laatste plek. Wat leuk was, was dat we voor het eerst op het hoofdveld van TSC speelden. Dat leverde een boel extra toeschouwers van andere clubs op. En dat zag je terug op het veld. Nog een keer laadde BVCB zich op en rechtten de jongens hun rug. Met goed verzorgd spel speelde het eerste deel van de wedstrijd zich hoofdzakelijk op de tegenstanders helft af. De Grieken
    kregen geen grip op het middenveld en met aanvalsspel over de flanken bestookten onze mannen hun doel. Het was aanvaller Nick die het net vond na een mooie combinatie. Niet veel later werd het zelfs 2-0 toen Evan keurig langs de keeper speelde. De tegenstander leken we hiermee te hebben wakker geschud, want niet veel later stond de 2-1 op het scorebord.
    Het was 10 minuten lang billenknijpen, maar BVCB hield stand.

  • Eindigend met een verdiende zege, een medaille en een mooie herinnering, verlieten we met opgeheven hoofd het terrein van TSC. Snel de auto in om het Nederlands elftal tegen Polen nog te halen. Veel jongens vielen bij deze wedstrijd al voor het einde in slaap ... ;-)
    We willen een aantal betrokkenen bedanken. Allereerst het feestcomité, drie moeders die alles tot in de puntjes hebben geregeld. Daarnaast gastheer TSC voor de uitnodiging en de strakke organisatie. Ook BVCB voor de support vanuit de club. Keeper Raoul en ouders voor zijn rol als stand-in. En last but not least de sponsors die de inschrijving voor dit toernooi mogelijk hebben gemaakt.

    Het was een onvergetelijke ervaring!