Het was de eerste competitiewedstrijd sinds 6 december voor BVCB 4. De herstart van de competitie bracht direct een serieuze test: een uitwedstrijd tegen DWO, de nummer drie van de ranglijst. De heenwedstrijd was een waar spektakelstuk geweest dat in een krankzinnige 5-4 was geëindigd. Voor DWO was het duidelijk: als het vandaag niet wint, haakt het in feite af in de titelstrijd. Genoeg reden dus voor de koploper uit Bergschenhoek om deze middag met volledige focus aan te vliegen.
De personele puzzel was zoals vaker dit seizoen uitdagend. Van der Woerd was gestrand in vakantieperikelen, Walbeek en Vente nog altijd niet inzetbaar en ook Bos moest passen vanwege knieklachten. De meest besproken afwezige was echter de coach zelf. In wandelgangen ging het gerucht dat Ron Walbeek zich op het eiland Curaçao oriënteerde op een geschikte locatie voor een eventueel kampioensfeest, samen met potentiële sponsor Corendon. Dat lijkt misschien voorbarig, maar wie BVCB 4 dit seizoen ziet spelen, begrijpt de gedachte.
Een start als een wervelwind
Onder perfecte voetbalomstandigheden, strak kunstgras, een graad of tien en een aangenaam zonnetje, kreeg DWO nauwelijks de tijd om aan de wedstrijd te wennen. BVCB begon met een intensiteit die je zelden ziet na een winterstop. Hoge druk, zuiver in balbezit en vooral veel beweging zonder bal.
Het duurde dan ook niet lang voordat dat overwicht werd omgezet in een doelpunt. Na een scherp drukmoment veroverde Dercks de bal hoog op de helft van DWO. Via De Kock werd de net teruggekeerde De Rooij alleen voor de doelman gezet. Alsof hij nooit was weggeweest, had De Rooij slechts een paar minuten nodig om zijn naam weer op het scorebord te krijgen: 0-1.
BVCB bleef doordrukken. Wat volgde, was misschien wel de aanval van het seizoen. Een combinatie over vele schijven, vrijwel alles één keer raken, spelers die elkaar blindelings wisten te vinden. Het publiek wist niet wat het zag en de tegenstander al helemaal niet. In de slotfase van die aanval waren het opnieuw Dercks, De Rooij en De Kock die het verschil maakten, waarna Wahlbrinck de bal beheerst binnenschoof. Zelfs Barcelona in haar beste jaren zou hiervan goedkeurend hebben geknikt; de beelden schijnen inmiddels rond te gaan in internationale trainersgroepen en gebruikt te zijn door Arne Slot in de wedstrijdbespreking van The Reds richting Newcastle.
Even wankelen, maar niet vallen
Met een comfortabele 0-2 voorsprong leek de wedstrijd al vroeg beslist. DWO kwam er nauwelijks aan te pas, terwijl BVCB bleef combineren en kansen creëren. De bedrijvige en goed spelende Hertstein schoot net over, Wahlbrinck trof de lat na een uitstekende aanval. Toch begon het tempo langzaam iets af te nemen en dat gaf DWO voorzichtig wat lucht.
De thuisploeg liet zien waarom het niet voor niets derde stond. Van Ewijk moest ingrijpen bij een gevaarlijke voorzet die niemand raakte, redde knap in een één-op-één situatie en zag een bal net langs zijn doel worden gechipt. Het was duidelijk: scherpte was nog altijd vereist.
Die scherpte leek BVCB even te verliezen toen sportiviteit de overhand kreeg. Een speler van DWO bleef liggen en op het moment dat De Rooij alleen richting de 0-3 kon gaan, besloot BVCB de bal uit te spelen. Een zeldzaam, bijna ouderwets moment van fair play. Volgens ad-interim woordvoerder N. Walbeel na afloop een bewuste keuze: “De dubbel is mooi, maar we mikken dit jaar op de triple en gaan ook voor de fairplay prijs.”
Cadeautjes over en weer
De sportieve daad bleek geen eenmalige geste. Pieter Hofman, die zijn basisdebuut maakte, besloot het goede voorbeeld voort te zetten, al was de uitvoering iets minder gewenst. BVCB gaf de rechtsbuiten van DWO net iets te veel ruimte voor een voorzet en Hofman dook vervolgens als een ware Graziano Pelle in zijn beste tijd richting de bal. Het resultaat: uitstekend naar beneden, tegendraads en technisch perfect, achter eigen doelman Van Ewijk gekopt. Hofman heeft zijn eerste treffer in het blauw-wit te pakken en DWO was weer volledig terug in de wedstrijd.
Lang duurde dat niet. BVCB schakelde opnieuw een tandje bij. Van der Zee heerste op het middenveld en leverde tevens een puntgave voorzet af op het hoofd van De Rooij, die niet zo mooi als Hofman, maar ook doeltreffend binnenkopte: 1-3.
Net toen het erop leek dat BVCB met een comfortabele marge zou gaan rusten, volgde nog een vreemd moment. Een diepe bal werd verkeerd ingeschat door de achterhoede, Van Ewijk raakte de aanvaller licht en hoewel niemand viel, wees de scheidsrechter naar de stip. De penalty werd benut en zo ging DWO met onverwachte hoop de kleedkamer in: 2-3.
Na rust: klasse maakt het verschil
In de rust bleef BVCB opmerkelijk rustig. Ondanks de krappe stand was er weinig twijfel. Het spel was te goed, het verschil te groot om dit uit handen te geven. En die inschatting bleek juist.
Kort na rust combineerde BVCB zich opnieuw naar voren. De Rooij legde af op De Kock, die zijn schot onhoudbaar in de bovenhoek joeg. De boodschap was duidelijk: na de winterstop maakt De Kock alleen nog mooie doelpunten.
Wat volgde was een fase met veel strijd en minder spektakel. BVCB consolideerde, DWO probeerde, maar kwam nauwelijks nog tot echte kansen. Brouwer en Baker waren dicht bij de beslissing, maar stuitten op de doelman. Aan de andere kant onderscheidde Van Ewijk zich met twee fantastische reddingen. Op de momenten dat het moest, stond hij er.
Zakelijk naar de finish
Zo kabbelde de wedstrijd richting het einde. DWO probeerde nog aan te zetten, maar BVCB gaf niets meer weg. De eindstand bleef steken op 2-4, een uitslag die misschien krap oogt, maar het wedstrijdbeeld niet helemaal weerspiegelt.
Drie uiterst belangrijke punten voor de koploper, die hiermee opnieuw afstand neemt van DWO en Concordia. De titelstrijd lijkt zich steeds meer toe te spitsen op twee ploegen: BVCB en VOC.
Volgende week ontvangt BVCB Vitesse Delft in Bergschenhoek. De marge is klein, de druk groot, maar met dit spel en deze volwassenheid blijft één ding overeind:
BVCB 4 is nog altijd de ploeg om te verslaan.