Kampioen! BVCB 4 kroont zich na seizoen vol klasse en karakter

Op een doordeweekse avond in Rotterdam was het eindelijk zover. De wedstrijd waar iedereen die BVCB 4 vanaf het eerste moment heeft gevolgd stiekem op hoopte. Niet zomaar een competitiewedstrijd, maar dé kampioenswedstrijd. Op bezoek bij HOVDJSCR had de ploeg uit Bergschenhoek genoeg aan een punt om de titel veilig te stellen en concurrent VOC definitief achter zich te laten.

Een seizoen lang was er gebouwd aan dit moment. Op trainingsavonden, tijdens verre uitwedstrijden, na ruime overwinningen en na die ene pijnlijke nederlaag tegen Concordia. Alles kwam samen op deze woensdagavond in het Kralingse Bos.

Ook de niet actieve spelers waren er bij om het kampioensschap mee te maken

De personele problemen waren nog altijd niet volledig verdwenen. Vente en Van der Woerd waren niet op tijd fit geraakt. Heijerman moest op het laatste moment afhaken met blessureleed en Van der Zee ontbrak wegens vakantieverplichtingen. Toch wilden ook de spelers die niet actief konden bijdragen dit moment meemaken. Zo maakten reservedoelman Vos en de inmiddels bijna legendarische verloren zoon Terhorst deel uit van de selectie.

Onder toeziend oog van een grote groep supporters werd er om klokslag acht uur afgetrapt. De spanning was voelbaar. Niet alleen langs de lijn, maar ook op het veld.

Waar velen een ontketend BVCB verwachtten, bleek al snel dat ook deze ploeg niet immuun is voor kampioensdruk. Net als een week eerder tegen DHL begon de koploper slordig. Ballen werden ingeleverd, ruimtes werden te groot gelaten en irritaties waren zichtbaar aanwezig. Daarbij moet eerlijk gezegd worden dat HOV uitstekend aan de wedstrijd begon. De thuisploeg speelde met energie, lef en zonder enige druk.

Met de ogen van een chirurg weet Nick Walbeek een pure klasse doelpunt te maken

De eerste tegenvaller volgde al vroeg toen sterkhouder Leon van den Berg zich met een kuitblessure moest laten vervangen. Een flinke aderlating op zo'n avond. Gelukkig stond Pieter Hofman klaar om zijn plaats over te nemen.

Hoewel BVCB iets meer balbezit had, kwam de meeste dreiging in de openingsfase van de thuisploeg. De ruimtes die normaal zo zorgvuldig worden dichtgelopen, lagen nu open. Grote kansen leverde het aanvankelijk niet op, maar na ruim twintig minuten sloeg HOV alsnog toe. Een middenvelder besloot zijn geluk te beproeven van grote afstand. Het schot kreeg een verraderlijke zwabber mee en verdween achter Van Ewijk in het doel: 1-0.

Plotseling was daar een scenario waar niemand in Bergschenhoek op zat te wachten.

Misschien was het precies de wake-upcall die nodig was.

Want vrijwel direct daarna stond Ron Walbeek achter een vrije trap op forse afstand van het doel. Iedereen wist dat hij het ging proberen. Wat volgde was pure klasse. Met chirurgische precisie krulde hij de bal in de kruising. Een absolute wereldgoal. Het soort doelpunt waar maanden later nog over gesproken wordt. Niet alleen de gelijkmaker, maar vooral een enorme dosis rust voor de ploeg die op dat moment vooral tegen zichzelf leek te spelen.

Langzaam maar zeker begon de kwaliteit van BVCB weer boven te drijven. Het spel bleef grillig, maar individuele klasse maakte het verschil. Wederom was het Walbeek die zijn stempel drukte. Met een loepzuivere voorzet vond hij Michael de Rooij, die de bal tegendraads binnenkopte. Nummer dertig van het seizoen voor De Rooij. Nummer twee van de avond voor BVCB.

En misschien wel het doelpunt dat het kampioenschap definitief richting Bergschenhoek liet kantelen.

Toch was het allerminst gespeeld. Sterker nog, direct na de 1-2 kwam BVCB goed weg. De linksvoor van HOV ontsnapte aan zijn tegenstander, maar vond Van Ewijk op zijn weg. In de rebound belandde de bal op de paal. Het was een waarschuwing die duidelijk maakte dat er nog werk aan de winkel was.

Tot aan de rust hield HOV zelfs licht het initiatief. BVCB kwam moeilijk in zijn ritme en na een opstootje moesten zowel Dercks als zijn directe tegenstander tien minuten naar de kant. Een passend detail in een wedstrijd waarin de spanning continu voelbaar bleef.

In de kleedkamer werd vervolgens vooral één boodschap uitgesproken door coach Ron Walbeek: Meer energie. Meer arbeid. Meer plezier.

Want juist dat laatste was het hele seizoen misschien wel de grootste kracht van deze ploeg geweest.

Na rust leek die boodschap aan te komen.

Met een man meer na een tijdelijke tijdstraf voor HOV kreeg BVCB meer grip op de wedstrijd. Het spel werd rustiger, verzorgder en de kansen kwamen vanzelf. Brouwer schoot naast. Dercks vond geen doel.

En vervolgens kreeg De Kock misschien wel de grootste kans van de avond. Van vijf meter voor een leeg doel wist hij de bal op wonderbaarlijke wijze verkeerd te raken. Een moment dat ongetwijfeld nog vaak terug zal komen tijdens toekomstige teamavonden.

Veel maakte het uiteindelijk niet uit. Want niet veel later viel de beslissing alsnog. Na een vlot lopende aanval kwam de bal via De Kock terecht bij Kevin Dercks. De man in vorm van de laatste weken/ maanden bleef ijzig kalm en schoof de bal beheerst in de hoek. 1-3, Kampioensgoal.

Uit handen van clubmanager  Ed Hulshof werd de schaal en de champagne in ontvangst genomen door aanvoerder Wesley van der Molen

Vanaf dat moment voelde iedereen het. Dit ging niet meer mis. De spanning vloeide weg. HOV geloofde er niet meer in en BVCB speelde de wedstrijd volwassen uit. De Rooij raakte nog de paal. Hofman deed hetzelfde met een kopbal. De score had zelfs verder kunnen oplopen.

Met nog enkele minuten op de klok kreeg doelman Van Ewijk zijn meer dan verdiende publiekswissel. De keeper groeide dit seizoen uit tot een van de absolute steunpilaren van de ploeg en werd onder luid applaus vervangen door Vos.

Ook Olaf Terhorst mocht nog zijn minuten maken. En zoals alleen voetbal soms verhalen kan schrijven, gebeurde er iets waar niemand rekening mee hield. Hetgeen wat hij de gehele eerste seizoenshelft naliet, gebeurde ditmaal direct. Bij zijn eerste balcontact scoorde hij. En wonder boven wonder, twee minuten later, bij zijn tweede balcontact, scoorde hij opnieuw, 1-5. Zelfs de scenarioschrijvers van dit seizoen hadden dit waarschijnlijk niet bedacht. Na overigens tweemaal keurig afleggen van De Kock die hiermee zijn assisten aantal op 3 zette deze avond.

Toen het laatste fluitsignaal klonk, volgde de ontlading. Spelers vlogen elkaar in de armen. Supporters stroomden het veld op. Bierdouches volgden. De inmiddels beroemde Baila galmde door de kleedkamer en later over het terras.

BVCB 4 is kampioen.

Na een seizoen vol schitterende goals, dominante overwinningen, karaktertesten, blessureleed, onderlinge grappen en onvergetelijke momenten heeft deze ploeg gekregen wat het verdient.

Maar terwijl de champagne nog maar net is opgedroogd, wacht alweer de volgende afspraak met de geschiedenis.

Want het verhaal is nog niet af. De titel is binnen. Maar de dubbeldroom leeft meer dan ooit.

Aanstaande zaterdag wacht de bekerfinale tegen NOC Kralingen op het terrein van SV Poortugaal. Nog één wedstrijd. Nog één prijs.

Voor meer foto's KLIK HIER