• Oh jee, we zien de krantenkoppen al verschijnen: “7 verliespunten in de laatste 3 gespeelde duels, dat kan toch niet!” “Onacceptabel spel bij BVCB VR1!” ”Hoelang mag de trainer nog blijven en wie wordt de opvolger?” “Wanneer zal het bestuur ingrijpen?” Dit is al snel de teneur rondom teams waar het even wat minder gaat. Maar beste lezer wees gerust. Het lek zal boven komen en het team heeft nog veel plezier in het spelen van wedstrijden, waarbij elke wedstrijd opnieuw getracht wordt de drie punten in de tas te stoppen en waar mogelijk het publiek te vermaken met steeds beter spel.

    Echter de laatste wedstrijden zit het niet mee en kan het hier en daar beter. Daar is iedereen het over eens. Zo ook gisteren. Onze tegenstander was BVCBinnenmaas VR2. Nee, geen typefout. FC Binnenmaas was namelijk haar tenue vergeten en speelde daardoor in het reserve tenue van BVCB, wat in de commissiekamer vlak voor de wedstrijd nog geregeld kon worden. Dit is natuurlijk heel goed voor onze sponsors, want op beide tenues was hun naam duidelijk te lezen. Gelukkig maar dat het zo geregeld kon worden.

    Dan de wedstrijd.
    De ziekenboeg loopt langzaam leeg. Hoewel er nog wel twee hardnekkige geblesseerden over zijn: Bridget en Felice. Eva is afgemeld doordat ze een studiereis maakt, maar verder was het team compleet. Niet iedereen 100% fit, maar (gedeeltelijk) inzetbaar. De opstelling aan het begin: Michelle op het doel. Verdedigend Claudia, Julia, Roos en Vera. Op het middenveld speelden Angela, Finett en Merel. De aanval bestond uit Desiré, Eline en Melissa. Een hele bank vol met supersubs: Celeste, Anouk, Charlotte, Dakota, Sara, Jennifer en Chantal.
    FC Binnenmaas is een geduchte tegenstander. Afgelopen donderdag hadden ze nog gelijkgespeeld in hun inhaalwedstrijd bij FC IJsselmonde. Dat is toch het team dat op dit moment de minste verliespunten heeft in de poule. Een knappe prestatie dus. Maar BVCB liet meteen zien waar het voor gekomen was. Al na één minuut spelen kon Eline de bal in het doel schieten op mooi aangeven van Merel. Echter de vlag ging omhoog en de scheidsrechter vloot voor buitenspel. Maar de toon was gezet. In het kwartier dat volgde leek het of BVCB afgekeken had van Zestienhoven in de vorige wedstrijd en liet het FC Binnenmaas nauwelijks van de eigen helft af komen. Een spervuur van kansen werd gecreëerd. Diverse keren kwam Melissa in een goede positie om de score te openen. De bal ging echter over en naast het doel en op de paal. Pech dus. Moet gezegd worden een aantal pogingen was met haar “chocolade been”. Ook Merel had een heel goede voorzet, die net te hard bleek om bij de tweede paal binnengetikt te kunnen worden door Desiré. Eline schoot op doel, maar recht in de handen van de keepster. Desiré schoot een bal met haar “chocolade been” voorlangs. En zo kunnen er nog wat mogelijkheden genoemd worden. Maar eindelijk net voor het verstrijken van het eerste kwartier was daar toch de 1-0. Merel wist de bal precies op tijd naar Melissa te spelen. Nu ging de bal wel binnen de palen en bolde het net; 1-0.

    BVCB ging goed door, maar nam wel ietsje “gas” terug. Het huidige tempo kon onmogelijk de hele wedstrijd volgehouden worden. Dit zorgde er echter wel voor dat Binnenmaas wat meer aan aanvallen toe kwam. Meestal was de situatie goed onder controle en had Michelle niet heel veel te doen. Na een half uur spelen besloot BVCB nieuwe energie in het team brengen door te wisselen. Dit leek averechts te werken. FC Binnenmaas werd steeds meer gelijkwaardig aan BVCB en werd ook gevaarlijker. Een aantal hoekschoppen werd genomen en die kwamen gevaarlijk voor het doel. Het spel idee van BVCB werd niet meer goed uitgevoerd, doordat speelsters niet goed deden wat afgesproken was en soms elkaars aanwijzingen niet goed opvolgde. Iets dat in het eerste half uur beter verzorgd was. Al deze kleine dingen zorgen ervoor dat het spelniveau naar beneden gaat en dat er achterin steeds meer druk gevoeld wordt. Verdedigen begint namelijk al voorin. Gelukkig kon met de 1-0 voorsprong de rust gehaald worden, waardoor er tijd was om de opnieuw de afspraken onder de aandacht te brengen. Na het vertrouwde bekertje limo konden we er weer tegenaan.
    De tweede helft ging verder waar de eerste geëindigd was. Maar BVCB raakte de controle meer en meer kwijt, zo leek het vanaf de zijlijn. Druk zetten ging minder goed, omdat er in het midden teveel ingezakt werd. Waardoor Binnenmaas te veel tijd kreeg om op te bouwen. In de eerste helft werd vaak afgedwongen dat de bal niet goed weggespeeld werd, maar als speelsters meer tijd krijgen, lukt dit over het algemeen beter. Hierdoor kwam BVCB meer onder druk te staan. Ook geholpen door de stand hield Binnenmaas natuurlijk hoop op een resultaat.
    Wat bij BVCB opviel is dat 80% van de aanvallen over dezelfde kant gingen. Er werd nauwelijks gevarieerd, wat het ook gemakkelijker maakt voor de tegenstander om verdedigend goed te staan. Hierdoor kwam BVCB in de tweede helft bijna niet tot échte kansen. Werd er hard gewerkt? Ja, maar de finesse ontbrak meer en meer.

    Daar tegenover stond dat Binnenmaas, vurig en positief aangemoedigd door hun coach, steeds gevaarlijker werd. Zij zette meer druk, wat leidde tot een onnauwkeurige terugspeelbal van Julia. Gelukkig kon Michelle “met gevaar voor lijf en leden” de bal nog pakken. Een duidelijk schrikmoment voor BVCB. In de laatste tien minuten van de wedstrijd kreeg Binnenmaas ongeveer negen hoekschoppen (niet exact geteld). Sommige werden heel lichtzinnig weggegeven door de BVCB-verdediging. Dit is niet heel slim verdedigen, want de hoekschoppen waren stuk voor stuk gevaarlijk. BVCB hield stand, tot de 89e minuut. Een nieuwe hoekschop werd voor het doel gespeeld. Een scrimmage, waarbij Charlotte haar hele hebben en houwen voor de bal gooide om het schot eruit te halen. Echter de bal ging naar de rechterkant waar de aanvalster van Binnenmaas helemaal vrij stond om de bal in het doel te schieten; 1-1. Wat een domper voor BVCB. Met nog te weinig tijd op de klok om weer in de aanval te gaan bleef dit ook de eindstand.

    Crisis? Nee joh! Balen, ja. Stevig balen, dat ook. Kritisch tegen elkaar na de wedstrijd, ja en dat mag en moet misschien wel om volgende week weer als team klaar te staan voor de volgende wedstrijd. Hopelijk kunnen we weer met velen trainen en worden de blessures ook steeds minder. Dan kunnen we volgende week de degens kruisen met GOZ VR1 in de uitwedstrijd in Mijnsheerenland, waarvoor we vrij vroeg zullen vertrekken. Een team met wisselende resultaten, dus zeker geen lichtzinnige klus om te klaren!