“Compact, volwassen en dodelijk effectief: BVCB 4 naar de halve finale”

Lichte regen, een prima kunstgrasmat, een graad of tien en een affiche dat er mocht zijn: de kwartfinale van de beker tussen Capelle en BVCB 4. Alles wees op een serieuze test voor de ploeg uit Bergschenhoek. Capelle had immers eerder dit toernooi concurrent VOC uitgeschakeld en stond bekend als een goed combinerende ploeg met snelheid voorin. Een tegenstander die je niet even op routine wegzet.

De selectie van BVCB kende de gebruikelijke winterse puzzel en mag zo langzaamaan met alle heuglijke prive ontwikkelingen met recht “FC Hollywood op het platteland” genoemd worden. Michael de Rooij, de romanticus van de ploeg, ging op op Sri Lanka op één knie en vroeg zijn vriendin ten huwelijk. Wahlbrinck deelde vanaf Aruba het mooie nieuws dat hij zich aan gaat sluiten bij het vaderskorps. Vente is nog altijd herstellende van blessureleed en Baker had het mooiste nieuws: hij was vader geworden van een dochter. Langs deze weg nogmaals felicitaties aan eenieder. Bos en Walbeek waren fit genoeg om aan te sluiten, al niet geheel fris. De grootste opsteker was echter de terugkeer van coach Ron Walbeek, topfit teruggekeerd uit Curaçao en zichtbaar klaar om zijn ploeg weer te leiden.

Tactische start en snelle wake-upcall

De hand van de coach was direct zichtbaar. Pieter Hofman, die de laatste weken een opvallend productief aandeel had in doelpunten, zij het soms in het verkeerde doel, werd een linie naar voren geschoven om samen met Van der Zee een stevig blok op het middenveld te vormen. Het plan was duidelijk: eerst stabiliteit, dan toeslaan.

Capelle begon fel. Al binnen enkele minuten werd een strakke steekpass op de snelle linksbuiten gespeeld, die profiteerde van een momentje van onoplettendheid bij Van der Meulen. BVCB kwam goed weg toen de daaropvolgende voorzet net te scherp bleek voor de ingelopen spits. De waarschuwing was helder: dit zou geen makkelijke middag worden.

BVCB trok de linies dichter bij elkaar en koos voor compactheid. Vanuit die organisatie kwam het eerste echte gevaar. Dercks onderschepte scherp en werd op zo’n 25 meter van het doel hard onderuit gehaald. Brouwer ging achter de bal staan en hoewel de afstand aanzienlijk was, voelde iedereen langs de lijn dat hij hier iets mee wilde doen. Dat bleek terecht. Met een lichte zwabber en veel snelheid vloog zijn schot richting de linkerbovenhoek en via de binnenkant van de paal in het doel. Een schitterende treffer en een enorme opsteker: 0-1.

Onder druk, maar overeind

Capelle had daarna het meeste balbezit. De thuisploeg combineerde verzorgd en kwam via de rechterkant een paar keer gevaarlijk door. Een middenvelder kreeg een schietkans van tien meter, maar mikte over. BVCB stond compact, maar slaagde er niet altijd in om de bal lang in de ploeg te houden. Het was een wedstrijd waarin verdedigen de boventoon voerde.

Toch kreeg BVCB nog kansen om de marge te vergroten. Heijerman en Dercks kwamen beide in scoringspositie, maar hun pogingen gingen net over en naast. Aan de andere kant krulde de linksbuiten van Capelle de bal net langs de kruising. De rust werd bereikt met een zwaarbevochten voorsprong en het besef dat dit een wedstrijd van discipline en geduld zou worden.

In de kleedkamer was de boodschap helder: vanuit de nul blijven spelen, dan komt die tweede goal vanzelf.

De tik na rust

De tweede helft begon zoals de eerste. Capelle zette druk, maar BVCB hield stand. Kort daarna kwam de beslissende tik. Dercks kreeg de bal op rand zestien, haalde uit en zag zijn inzet geblokt worden. Dankzij een subtiele bal van Heijerman en een slim blok van Hofman kreeg Dercks een tweede poging en zag deze loepzuiver en uiterst precies binnenrollen: 0-2. Een doelpunt dat het vertrouwen nog eens zichtbaar deed groeien.

Het team stond goed. Brouwer en Van der Meulen hielden de buitenspelers in bedwang, Van der Molen en Van den Berg vormden een solide centrum en op het middenveld heerste Van der Zee. Hij won vrijwel elk duel, speelde rustig en hield het tempo onder controle. Hofman speelde sterk en Dercks zorgde voor creativiteit. Voorin werd vooral hard gewerkt in een lastige wedstrijd tegen een goed verdedigende tegenstander.

Spanning terug

Met nog ruim twintig minuten te spelen kwam Capelle terug in de wedstrijd. Een schot dat via Brouwer van richting veranderde, viel ongelukkig binnen: 1-2. De wedstrijd stond weer op scherp en alle gezichten bij BVCB gingen op standje focus.

Het spel speelde zich daarna grotendeels af op de helft van BVCB. Capelle drong aan, maar grote kansen bleven uit. Elk duel werd fel uitgevochten en het tempo lag hoog. Met tien minuten te gaan was er een mooi moment: Nick Walbeek maakte zijn rentree na maanden blessureleed en kreeg een warm onthaal.

Overleven in de slotfase

De laatste minuten waren hectisch. Capelle gooide alles naar voren. Een vrije trap op een gevaarlijke plek vloog over, schoten van afstand gingen naast en Van Ewijk onderscheidde zich met enkele sterke reddingen, waaronder een knappe reactie op een kopbal van dichtbij.

Alsof de spanning nog niet hoog genoeg was, kreeg Brouwer in de slotfase een gele kaart en moest BVCB met tien man verder. De extra tijd leek eindeloos, maar uiteindelijk klonk het verlossende fluitsignaal.

Halve finale bereikt

Eindstand: 1-2.
Een zwaarbevochten, maar verdiende overwinning. Niet de meest sprankelende wedstrijd van het seizoen, maar misschien wel een van de meest volwassen. Iedereen leverde een bijdrage, iedereen werkte voor elkaar en dat bleek genoeg voor een plek in de halve finale van de beker.

Het zilverwerk komt dichterbij. De dubbeldroom leeft.
Maar eerst wacht volgende week alweer een belangrijke competitiewedstrijd in Delft tegen Ariston.