• BVCB verdrietig om overlijden Alex van Leeuwen

  • De tranen zijn nog amper opgedroogd, nog nauwelijks verdampt. Het verdriet heeft nog niet eens kans gekregen om te slijten. BVCB huilt op 12 november jl. als bekend wordt dat Jaap van Leeuwen is overleden. Nu, slechts ruim twee maanden verder, worden we opgeschrikt van het bericht dat Alex van Leeuwen is overleden. Inderdaad, broer van….. Alex, de jongere broer van Jaap, is donderdag 28 januari op 57 jarige leeftijd van ons heen gegaan.

    Vadertje Tijd is vaak wreed, hardvochtig, rekt zijn eigen plan. Kent geen emoties, houdt geen rekening met wie of wat dan ook. Voor Vadertje Tijd geldt niet het verdriet dat nog zit bij de familie, bij vrienden, bij voetballers met pijn in het blauwwitte hart.

  • Het is in het jaar 1980 dat een viertal voetballers van Hillegersberg naar BVCB overstappen. Onder hen de gebroeders Van Leeuwen: Jaap, de oudste, de kleinste van de  twee. Alex, ook wel Lex, de jongste, een stuk groter, iets meer gezet. Alex is qua uiterlijk de meest opvallende van de twee voetballende broers. Met zijn halflange, donkerblonde haardos vol ontelbare krullen á la zanger Gordon in het begin van zijn zangcarrière, is Lex een opvallende verschijning.

    De vier van Hillegersberg komen aanvankelijk voor de A-selectie van BVCB. Jaap maakt jarenlang deel uit van deze selectie, daar waar Alex het niet zo ver schopt. Hoewel Alex toch de meest technische voetballer is, ontbreekt het hem aan ambitie om voor het hoogst haalbare te gaan. Met zijn techniek, maar vooral ook zijn overzicht speelt hij verdienstelijk een aantal jaar op de positie van laatste man in BVCB 3. Een geweldig elftal met als leider wijlen Piet de Koning.

    Na een jaartje als leider van BVCB 1 te hebben gefungeerd gaat hij deel uit maken van het roemruchte BVCB 5. Een elftal vol oudgedienden met een geschiedenis in het eerste elftal van BVCB. Hier komt hij na jaren weer te spelen met broer Jaap.

    Voor de gebroeders van Leeuwen heeft altijd de gezelligheid voorop gestaan. Zodra de wedstrijd was afgelopen of de training er op zat vloeide het gerstenat rijkelijk. De training op donderdag zit er op, de gang naar de kantine wordt gemaakt. Douchen? Ach dan kan later op de avond ook nog wel. Eerst een fles Heineken en een sigaret. Gezelligheid kent geen tijd. Het credo van zowel Alex als broer Jaap. Als om een uurtje of twee ‘s nachts de grijze telefoon op de hoek van de bar rinkelde, wist een ieder, maar net name Alex “hoe laat het was”…….

  • Na een aantal jaar deel uit gemaakt te hebben van BVCB 5 stopt Lex met actief voetballen. Na een tijdje niet op de club te zijn geweest, keert Lex terug als scheidsrechter. Eerst als vaste “scheids” van datzelfde BVCB 5. Lex als scheidsrechter is een opvallende verschijning, zoals eerder beschreven. Niet een arbiter zoals de Gözübüyük, Nijhuis, Makkelie van nu. Gewoon in zijn beige sweater, zwarte voetbalbroek en immer afgezakte kousen. De wedstrijd leidend zoals hij is: rustig, duidelijk, zeker en vooral niet veel lopen. Als het legendarische BVCB 5 om uiteenlopende reden uit elkaar valt, maken andere elftallen graag gebruik van de trouwe fluitbeurten van Alex.

  • Dan raken BVCB en Alex elkaar uit het oog. En andersom. Lex ondervindt een aantal problemen, voornamelijk problemen met zichzelf. Eigenlijk gaat het al een tijd niet goed met Lex. Af en toe horen we nog wel iets over Lex via broer Jaap of zijn dochter Debbie.

    “Een vos verliest wel zijn haar maar niet zijn streken”. Deze uitdrukking gaat op één punt mank, als je die betrekt op Alex. Net als toen in 1980 hij opviel met zijn volle haardos, zo was hij tot op zijn laatste dag voorzien van de markante krullenkop.

    Op de uitvaartplechtigheid van zijn broer, sprak Alex de woorden dat ze elkaar ooit zouden tegen komen “daar boven”. En daar zouden ze samen een bier drinken. Niemand, geen mens uitgezonderd, kon vermoeden dat dit moment zo snel zou komen. Die middag vormen de vrienden van Jaap op de parkeerplaats van BVCB een erehaag voor hun overleden voetbalvriend. Alex loopt achter de rouwwagens aan. Het zal zijn laatste rondje bij BVCB zijn….

    En als de twee elkaar “daar boven” hebben gevonden, zullen ze met veel vrolijkheid en een glimlach op beide gezichten een bier drinken. En vast nog wel één en nog…. Totdat het mooi is geweest. Maar ongetwijfeld zal één van de twee nog zeggen: “Zullen we er nog eentje doen?”

    Alex, Lex, rust zacht.

    Namens je vrienden van BVCB en alle BVCB-ers,

    HP Goudappel