• BVCB huilt om overlijden Jaap van Leeuwen

  • “Is Jaap er al? Nee, hij gaat vandaag naar de speeltuin.” Een keer per jaar was, deze wat ongebruikelijke zin, te horen in de kantine van BVCB. Om precies te zijn, in het gekke(n) hoekje van de bar, vlakbij de toiletten. Want daar was Jaap van Leeuwen iedere thuiswedstrijd van BVCB 1 te vinden. Inclusief de uitvoerige derde, vierde, vijfde en soms zesde helft, in goed gezelschap van zijn maten van de beruchte vijfde colonne.  We schrijven was, want Jaap, ook wel ‘Jaapieoo’, is donderdagochtend vroeg overleden. Tot ons grote verdriet…

    Na ongeloof, frustratie en zeker ook tranen in de appgroep van deze blauwwitte vrienden, kwamen al snel de sterke verhalen boven drijven. Of in dit geval, de echte verhalen. Want, als iets  Jaap markeert, is het wel echtheid. Oprechtheid. Ongecompliceerdheid. Bereidheid om te delen. En vooral zijn onovertroffen vriendelijkheid.

    Zelden iemand ontmoet die zo vriendelijk en rustig met je in gesprek ging. Naar je luisterde. Op een bijzondere  en zachte wijze. We hebben het geprobeerd afgelopen dagen. Is er iets vervelends te verzinnen over Jaap? Nee dus. Een en al vriendelijkheid… Dat is ook precies wat zoveel indruk maakt. Vriendelijkheid. Positiviteit. Humor. Wat is dat toch fijn om te ervaren in deze soms wat grimmige wereld. U ziet, ik schrijf is. We zijn nog niet helemaal gewend aan het feit dat Jaap niet meer leeft. Dat hij niet meer in het hoekje staat. Met een kist bier om uit te delen. En een stuk of veertig lootjes van het rad van avontuur voor zijn neus. Tegen beter weten in.

    Jaap kwam in 1980, samen met twee maten van Hillegersberg, naar BVCB. Heeft ongeveer een jaar of acht in het eerste team gespeeld. Na een paar jaar in het derde, deed de toenmalige trainer Peet de Vaal begin jaren negentig weer een beroep op hem. Samen met de twee monumenten Koos van der Pad en Henk in’ T Veen moest hij het vlaggenschip behoeden voor degradatie. Vervolgens weer terug naar het derde, in die tijd opvangtehuis voor miskende talenten die op het rechte pad moesten komen.  Om in de laatste jaren van hun voetbalbestaan door de regio te trekken als HET VIJFDE, veteranen van BVCB.

    Een elftal met eigen gebruiken. Bijzonder veel voetbalkwaliteiten, want het was een rusthuis voor oud toppers uit de selectie.  Extreem veel voetbalhumor. En bijbehorende bierconsumptie. Met een zekerheid. Iedere week een kratje van Jaap… Uit. En zeker thuis. In hun eigen kleedkamer 5. Tijdens de bouw van onze kleedkamers had Jaap eigenhandig een grote 5 getegeld in deze kleedkamer. Het kon maar duidelijk zijn. Deze ruimte hoort bij ons...

    Naast Jaap zijn voetbalkwaliteiten, verdedigende middenvelder met een gave techniek en altijd positief coachend, is het vooral van belang om het hier te hebben over de mens Jaap.  Hij had bijzondere kwaliteiten. Maar tijd met een lange IJ was niet perse zijn grootste metgezel. Jaap ging niet graag naar huis als het gezellig was. Met vrienden een pils drinken, een bitterbal eten en mooie verhalen vertellen. Dan deed de tijd er niet toe. Werden uren een rekbaar begrip. Voor plezier moest je immers de tijd nemen. Als dan ook nog Django Wanger met Kali en Mooie Blauwe ogen voorbij kwam, was het feest compleet.

    Jaap was een vakman. Kan als een van de weinige BVCB’ers zeggen dat hij gevraagd is door Feijenoord.  Nee, niet om te voetballen. Maar wel om de kleedkamers van De Kuip te voorzien van tegels. Zijn vakmanschap werd al snel onderkend door verschillende spelers. Met mooie opdrachten als resultaat. Het schijnt dat zelfs ene heer Dirk K. zijn huis heeft ‘laten doen’ door Jaap.

    Legendarisch is een uitstapje naar een Grieks restaurant te Berkel. Na een mooie overwinning op onze voetbalburen, en enige alcoholische versnaperingen verder, werd de wedstrijd nog eens uitvoerig onder de loep genomen. Vlees. Vis. Ouzo. Een suboptimale combinatie, bleek later. Een aantal disgenoten moest het strijdtoneel eerder verlaten. Een enkeling struikelde over een vloeitje. Maar Jaap hield stand. Geen centje pijn. Alhoewel, welingelichte bronnen hebben ons later verteld dat ook hij niet ontkwam aan een nadere inspectie van het fietspad richting de Rotte. Gelukkig kwam hij, met een kleine niet geplande tussenstop, ook weer thuis. Gezond en wel.

    Hoe wrang is het dan om te constateren dat zo’n vriendelijke, positieve, volop genietende kerel  er plots niet meer is. Pas 68 jaar jong. We wensen de familie en al zijn vrienden ongelooflijk veel sterkte om dit verlies te verwerken.  Dit is natuurlijk niet eenvoudig. Wij denken in ieder geval met een grote glimlach terug aan ‘Jaapioo’. En zullen, als het allemaal weer kan, blijmoedig- en in de geest van Jaap op hem proosten bij het gekke hoekje aan de bar. We zijn er zeker van dat de monumenten van weleer met ons meedoen.

     

    Jaap. Laat ze in de speeltuin waar je nu bent, genieten van jouw vriendelijkheid. We gaan je nooit vergeten.

     

    Namens je maten van de vijfde colonne en alle andere BVCB’ers,

     

    Ronald Helder

     

  • Jaap staand, derde van links.