Na een week waarin BVCB 6 zich ineens in het medialandschap begaf alsof het de normaalste zaak van de wereld was, stond er zaterdag maar één opdracht: het verhaal afmaken. Tegen Hillegersberg 3, de nummer twee die zelf ook nog droomde van een titel, lag alles klaar voor een mooie ontknoping.

De vergelijking met Oranje liet zich makkelijk maken, zeker na de publiciteit rondom het “sterrenensemble” dat Koeman bijna jaloers zou maken. Maar waar de bondscoach nog adviseerde om “gewoon hetzelfde te doen als altijd”, besloot BVCB 6 het eens helemaal anders aan te pakken. Met een ongekende mate van eigenwijsheid. “Gewoon hetzelfde doen als altijd” werd dan ook vrolijk genegeerd. Er werd eerder verzameld, Steven was daarom zelfs nóg eerder, en na de warming-up werd, anders dan normaal, gekozen voor een extra moment binnen. Spanning? Zeker. Maar ook een beetje het gevoel: vandaag mag het gebeuren.

Bij de aftrap zat de sfeer er direct goed in. Onder begeleiding van knallend vuurwerk en in fijn gezelschap van tientallen toegesnelde supporters werd er gestart. Beide ploegen voelden de belangen en speelden gecontroleerd, maar scherp. BVCB nam langzaam het initiatief, zette hoog druk en zocht vaker de voetballende oplossing. Na een goede inspeelpass vanuit Mick kon Brian, Koen in de diepte wegsturen, die zijn man voorbij snelde en de zestien meter in trok. Daar werd hij opzichtig neergehaald, maar van een thuisfluiter was deze middag geen sprake en zo wimpelde hij dit moment tot ontsteltenis van velen weg.

Na zeventien minuten was het wel raak. Rik met de inworp diep op de helft van Hillegersberg, Brian die de bal uit de lucht aannam, over zijn belager wipte en voorzette ter hoogte van de elf meter. Daar schatte de altijd in beweging zijnde Steven Claimmans de bal op waarde en rondde koeltjes af, 1-0! Opluchting, maar ook meteen blikken die zeiden: rustig blijven.
Nog geen zes minuten later volgde de volgende tik. Max veroverde de bal fel op zo’n dertig meter van de goal en speelde in op Brian. Die hield het overzicht en zag Steven vertrekken. Eén balcontact later stond Steven oog in oog met de keeper. Geen twijfel, geen poespas: bekeken schuiver, 2-0.

De derde was misschien wel de mooiste. In een vloeiende aanval combineerden Brian en Max zich door het midden, waarna Max precies op het juiste moment Steven weg stak in de diepte. Steven bleef lopen, kreeg de bal perfect mee en rondde opnieuw beheerst af. Hattrick, 3-0 na 35 minuten. Op de bank keken spelers elkaar aan: “Dit gebeurt toch niet echt?” Rondom de dug-out werd voorzichtig het eerste feestje gevierd, terwijl de vreugdevuren van de pot vuurwerk nog steeds nasmeulde op de parkeerplaats even verderop.

Vlak voor rust werd het zelfs 4-0. Niet via een uitgekiende aanval dit keer, maar via ouderwets geklungel bij Hillegersberg. Twee verdedigers die elkaar aankeken alsof ze elkaar net voor het eerst zagen, waarna Steven slim profiteerde en de bal meegaf aan de doorgelopen Donovan. Eén op één met de keeper bleef hij koel en schoof binnen. Zakelijk, doeltreffend en vooral heerlijk op dat moment, de wedstrijd leek in het slot!

In de rust bleef het verhaal simpel: we zijn er nog niet. Blijven werken, geen gekke dingen. Maar diep van binnen wist iedereen dat dit een heel bijzondere middag zou worden. Een cameraman van RTV Lansingerland filmde het tafareel, terwijl pardoes ook gigant Maarten Kooijman binnenkwam. Hij was op een bruiloft in Italie en zou deze historisch dag missen was verteld, maar een extra vliegticket en weinig uren slaap zorgden ervoor dat ook hij vandaag onderdeel was van iets heel bijzonders. Weer een bescheiden feestje, terwijl het eindsignaal nog niet had geklonken!

De tweede helft kende een duidelijk minder niveau voetbal, maar minstens zoveel strijd. Het werd rommeliger, trager, maar niemand die daar wakker van lag. Er werd gestreden voor elke meter en belangrijker nog: iedereen die het verdiende, kreeg zijn minuten. Zoals het hoort bij een kampioensteam.

Er waren speldenprikjes van Hillegersberg, maar erg in de problemen kwam de defensie onder leiding van Niels en Mick niet. Wouter kon tweemaal zijn (show)duik etaleren, wat hem op applaus van het publiek kwam te staan. BVCB kreeg nog een opgelegde kans voor Hidde, die uit medelijden voor de tegenstander maar op de keeper mikte en Erik had even later ook nog de gelegenheid om de 5e te maken, maar de rust- bleek uiteindelijk ook de eindstand.
Na negentig minuten floot de prima leidende scheidsrechter af. Geen twijfel mogelijk: BVCB 6 kampioen.

Het feest barstte los zoals alleen BVCB 6 dat kan. Eerst op het veld, met alle kids gehuld in ‘Mijn papa is kampioen’ shirtjes, de speelrsvrouwen, ouders, broers, zussen, neven, nichten, ooms, tantes, vrienden, buren en andere bekenden. Daarna in de kantine, onder de douche en ergens ver daarna… Daar houden we het op “intern archiefmateriaal”.

Wat begon als een seizoen waarin plezier en samenzijn voorop stonden, eindigt in een kampioenschap én een onverwachte bijrol in de media. En terwijl de meeste teams zich opmaken voor een rustige zomer, lijkt BVCB 6 zich vooral te moeten voorbereiden op camera’s, interviews en nog meer aandacht. Het terecht ook. Want eerlijk is eerlijk: er zijn maar weinig teams die zó eigenwijs zijn en daar ook nog kampioen mee worden.

Scoreverloop
17’ Steven Kleemans (Claim)
23’ Steven Kleemans
35’ Steven Kleemans
40’ Donovan Jongsma (Don)


Wilt u niets missen van de rest onze avonturen deze zomer? Volg dan ‘bvcbzes’ op Instagram

Uw razende en spoedig reizende reporters