“BVCB 4 overwintert in bekertoernooi na knotsgekke 4-3 thriller”

De laatste wedstrijd van 2025. De vierde ronde van het bekertoernooi. En alsof de decembermaand nog niet druk genoeg was, moest BVCB 4 nog één keer laten zien dat het geen ploeg is die voor de feestdagen al in de glühwein-modus schiet.

De personele situatie was zoals traditioneel in deze periode: half het elftal zat bij de fysio, een deel bij de kerstborrel en een enkeling al in de “nieuw-jaar-nieuwe-ik”-fase. Walbeek, De Rooij, Vente en Van der Meulen ontbraken nog altijd.
Joey Blok had geen terugval, maar wel trek, hij koos voor een vroegtijdig kerstmenu boven de wedstrijddag.

Daartegenover stond een opvallende verschijning langs de lijn: Bas van Leeuwen, al maanden genoemd in transfergeruchten richting Sportpark de Sporthoek. De glimlach, de handdrukken, het observerende oog, alles wees erop dat er achter de schermen iets broeit.

EEN DROOMBEGIN MET EEN SCHERPE WAARSCHUWING

Onder ideale voetbalomstandigheden, zonnetje, droge lucht, tien graden, begon BVCB furieus. Al na luttele minuten snelde Yousif de Kock langs zijn tegenstander, legde panklaar af op Wahlbrinck, en die schoof de 1-0 binnen. Een start waarvan elke coach droomt en elke tegenstander vreest.

Maar Blauw-Zwart bleek al snel géén tegenstander die vanuit bewondering naar BVCB zou kijken. Het antwoord kwam snel. En pijnlijk. En volledig in de categorie "dit mag nooit gebeuren, maar gebeurt altijd precies nu."

Van Ewijk kwam ver zijn doel uit, riep dat de bal voor hem was, maar Vlug had al besloten terug te koppen. De bal vloog langs de doelman recht in de loop van de spits: 1-1 na tien minuten. Een kadootje met strik, lint en kerstbal eraan.

BVCB BALANCEERT TUSSEN INITIATIEF EN INEFFECTIVITEIT

Wat volgde was een rommelige fase waarin BVCB veel de bal had, maar weinig goede keuzes maakte. Brouwer probeerde het vaak van afstand, maar trof vooral lucht. De Kock had zijn momenten, maar miste scherpte in het eindproduct. Terhorst schoot een paar keer op alles behalve het doel.

Blauw-Zwart loerde, rook onzekerheid en kreeg zelfs twee grote kansen nadat Van den Berg een bal verkeerd inschatte. Gelukkig redde Van Ewijk fantastisch en bleef BVCB overeind. Bos werd vervolgens schandalig getackeld door de omhoog schietende middenlijn en hierna ontstond wederom een hachelijk moment voor het doel, waar ook ditmaal Van Ewijk op zijn post stond.

Net voor rust was de boodschap in de dug-out helder:
“Als wij blijven helpen, maakt Blauw-Zwart er nog drie ook.”

TWEEDE HELFT — VAN SCHOONHEID NAAR ZORGEN NAAR ZIELSKRACHT

Het volume van coach Walbeek in de rust was tot buiten Rotterdam hoorbaar. De woorden waren minder belangrijk dan de toon: er moest iets veranderen.

Guido van der Zee mocht zijn rentree maken op de zespositie, en hoe. Zijn rust, passing en positionering gooiden direct het roer om.
BVCB kwam sterk uit de kleedkamer. Het spel werd verzorgd, gecontroleerd en diep uitgespeeld. De aanval die volgde, was het beste voorbeeld van dat nieuwe elan.

De Kock speelde strak in,
Wahlbrinck draaide behendig open,
Heijerman kroop naar de juiste plek…
en zoals inmiddels traditie is, verdween de bal in het net:
2-1. Zijn negende. Een pure spitsengoal.

Het momentum was terug, tot BVCB weer even vergat dat verdedigen óók een onderdeel van voetbal is. Een vrije voorzet vanaf rechts, Van der Molen verloor de spits uit het oog, en de kopbal viel loepzuiver in de hoek: 2-2.

De wedstrijd schommelde, het publiek kreunde, en BVCB zocht naar houvast.
Die kwam onverwacht snel en onverwacht makkelijk. Een schot van De Kock dat normaal gesproken een simpele vangbal zou zijn, glipte recht door de benen van de doelman: 3-2.
Een cadeautje dat heel goed van pas kwam.

TIEN TEGEN ELF — MAAR NIET VOOR BVCB

Blauw-Zwart moest ook nog verder met tien na een grove tackle op Dercks.
Iedereen verwachtte dat BVCB de wedstrijd rustig zou uitspelen.
Maar in plaats daarvan kreeg de thuisploeg een lesje opportunisme: Blauw-Zwart zette aan, combineerde scherp en schoot de 3-3 binnen.
De verdediging stond erbij, keek ernaar, en leek vooral te denken dat iemand anders het wel zou oplossen. Penalty’s dreigden. De technische staf maakte al lijstjes. De stresslevels schoten omhoog.

ENTER: KEVIN DERCKS

Als het moeilijk wordt, staat de klasse vrijwel altijd op bij BVCB 4. En dat gebeurde hier opnieuw.

Op de rand van de zestien kapte Dercks, draaide Dercks, kapte Dercks opnieuw, tegenstanders volledig het bos in. Zijn eerste poging werd nog geblokt, maar zijn linkerbeen was koelbloedig als altijd: via de binnenkant van de paal in het doel, 4-3.

Dat was de beslissing. Blauw-Zwart kwam niet meer in de buurt.BVCB kreeg zelfs kansen op méér, maar Wahlbrinck en De Kock waren te moe om de 1000%-kansen te verzilveren.

EEN HALF JAAR VOL GROEI — EN EEN DRIEKLEURIGE TOEKOMST

Zes maanden geleden: een team samengesteld uit losse puzzelstukken.
Vandaag: koploper, overwinteraar in het bekertoernooi en natuurlijk winterkampioen.

Intern en extern waren de verwachtingen vanaf het begin torenhoog en dit team heeft ze waargemaakt. Met volwassenheid. Met kwaliteit. Met plezier.

De ploeg gaat de feestdagen in met een rapportcijfer dat we zonder blikken of blozen noteren als: 9,8 voor coach Walbeek.

De spelers mogen genieten. De supporters mogen trots zijn.
En in Valencia wacht straks een trainingskamp dat het fundament moet leggen voor een droom-einde van dit seizoen.

Fijne feestdagen aan iedereen die BVCB 4 een warm hart toedraagt, jullie steun was niet noodzakelijk voor het spel, maar wel heel gezellig.