• Hoofdsponsors BVCB

  • Een week na de galavoorstelling in Reeuwijk stond voor BVCB 4 alweer de volgende afspraak op het programma. Op een aangenaam zachte herfstdag eind oktober reisde Cabauw 2 af naar Bergschenhoek, waar de regerend kampioen en bekerwinnaar inmiddels weer behoorlijk op stoom begint te raken. Na de vroege bekeruitschakeling is de missie voor dit seizoen glashelder: de landstitel prolongeren. En wie de verrichtingen van het sterrenensemble de afgelopen weken een beetje heeft gevolgd, weet dat de ploeg van succescoach Ron Walbeek bepaald niet van plan is om die opdracht op een bescheiden manier uit te voeren.

    Toch waren er voorafgaand aan het duel de nodige personele problemen. Nick Walbeek was niet fit genoeg om in actie te komen, terwijl Leon van den Berg op krukken arriveerde en Kay Vente nog altijd bezig is aan zijn inmiddels behoorlijk langdurige revalidatietraject. Pieter Hofman had vanzelfsprekend weer ergens op deze aardbol een vakantiebestemming gevonden waar het klimaat kennelijk aantrekkelijker is dan dat van Bergschenhoek.

    Maar de grootste zorgen binnen de medische staf bevinden zich momenteel toch echt op een heel ander vlak. Het inmiddels beruchte teennageldrama heeft namelijk een nieuw slachtoffer geëist. Waar Dennis Heijerman al enige tijd verwikkeld is in een loodzware strijd tegen een ingegroeide teennagel, blijkt inmiddels ook Hertstein door dit meedogenloze blessureleed te zijn getroffen. Twee spelers, twee ingegroeide teennagels en een medische staf die zich inmiddels serieus zal afvragen of er niet met spoed een gespecialiseerde pedicure aan de technische staf moet worden toegevoegd. Vanaf deze plek wensen we beide heren uiteraard ontzettend veel sterkte. Sommige blessures zijn nu eenmaal groter dan voetbal.

    Twee wereldgoals en de wedstrijd is gespeeld

    De spelers die wél beschikbaar waren, oogden vooraf ontspannen en zelfverzekerd. De ploeg had de smaak na de ruime overwinningen duidelijk te pakken en wilde de ingezette zegereeks verder uitbouwen. Cabauw bleek in de openingsfase echter niet van plan om zich zonder slag of stoot naar de slachtbank te laten leiden. De bezoekers zetten hoog druk, speelden met energie en wisten BVCB in de eerste minuten zelfs tot enkele slordigheden te dwingen.

    Een kwartier lang leek er dan ook sprake van een redelijk gelijkwaardige wedstrijd. Tot Danny van der Molen achter een vrije trap ging staan. De zomeraanwinst, die inmiddels al meerdere keren heeft bewezen over een linkerbeen van buitencategorie te beschikken, besloot zijn specialiteit nog maar eens te demonstreren. Met een werkelijk fenomenale trap joeg hij de bal stijf in de kruising. De doelman kon slechts toekijken hoe het leer achter hem tegen de touwen sloeg. 1-0. Een doelpunt van absolute wereldklasse en alweer een serieuze kandidaat voor de verkiezing van mooiste treffer van het seizoen.

    Cabauw had nauwelijks de tijd gekregen om van de schrik te bekomen toen het volgende kunststukje zich alweer aandiende. Van der Zee speelde Michael de Rooij net over de middenlijn aan. De lange spits keek eens richting het vijandelijke doel en besloot dat de afstand eigenlijk best te overbruggen moest zijn. Wat volgde was een werkelijk schitterende poging die perfect richting doel vloog en heerlijk in het net belandde. 2-0.

    Twee doelpunten. Twee individuele hoogstandjes. En dat terwijl Cabauw eigenlijk helemaal niet zo slecht aan de wedstrijd was begonnen. Het probleem voor de bezoekers was alleen dat ze zich na die vroege achterstand steeds nadrukkelijker lieten verleiden om hoog druk te blijven zetten. Tegen veel ploegen misschien een uitstekend idee, maar tegen een BVCB dat deze middag zo zuiver en snel combineerde, bleek het ongeveer hetzelfde effect te hebben als vrijwillig de voordeur openzetten voor een inbreker.

    De ruimtes werden enorm en BVCB begon er lustig op los te voetballen. Het middenveld met Van der Zee en Dercks dicteerde het tempo, de aanvallers waren voortdurend in beweging en achterin werd werkelijk ieder Cabauws initiatief in de kiem gesmoord. Het gevolg was eenrichtingsverkeer zoals zelfs de meest optimistische supporter vooraf niet had durven voorspellen.

    De derde treffer liet dan ook niet lang op zich wachten. Danny van der Molen leverde een voorzet af zoals je ze in de trainingsboeken tegenkomt. Precies op maat, met de juiste snelheid en op de juiste plek. Michael de Rooij hoefde zijn hoofd er alleen nog maar tegenaan te zetten om zijn tweede van de middag binnen te knikken. 3-0.

    En toen moest het mooiste collectieve moment van de middag nog komen.
    Tiki-taka van Bergschenhoekse bodem

    Wat zich bij de vierde treffer afspeelde, was eigenlijk nauwelijks meer te omschrijven als amateurvoetbal. Het was een aanval waarbij de toeschouwers zich heel even op de tribunes van Camp Nou of het Etihad Stadium moeten hebben gewaand. Van der Zee, De Rooij, Van der Molen en Dercks vonden elkaar in een razendsnelle combinatie waarbij de bal voortdurend met één aanraking werd doorgespeeld. Iedere pass werd gevolgd door een nieuwe loopactie, iedere beweging creëerde weer een nieuwe mogelijkheid en Cabauw kon weinig anders doen dan proberen de bal met de ogen te volgen. Het eindstation was De Kock, die de aanval op passende wijze afrondde. 4-0.

    BVCB had de smaak inmiddels volledig te pakken en bleef de ene na de andere kans creëren. Ook Michael de Rooij vond het na zijn eerste twee doelpunten nog niet voldoende. Ditmaal was het nota bene doelman Van Ewijk die de assist verzorgde. Met een werkelijk formidabele dropkick stuurde hij zijn spits in één keer richting het vijandelijke doel. De Rooij wist wel raad met het buitenkansje en completeerde zijn zoveelste hattrick van het seizoen.

    Waar andere spitsen hun wedstrijdbal na een hattrick trots mee naar huis nemen, zal De Rooij inmiddels serieus moeten overwegen om een extra opslagshop te laten bouwen voor zijn verzameling.

    Nog voor rust mocht ook Joey Blok zich melden op het scorebord. Na uitstekend voorbereidend werk van middenveldmaestro Dercks rondde hij beheerst af en bracht daarmee de stand op 6-0.

    Het publiek kreeg vervolgens nog een schitterende combinatie voorgeschoteld tussen Danny van der Molen en De Kock. De twee vonden elkaar met een drievoudige één-twee, waarbij de bal met een snelheid rondging waar de Cabauwse verdedigers nauwelijks op konden reageren. Helaas voor BVCB wist De Kock dit kunstwerk net niet van de verdiende afronding te voorzien.

    Met een 6-0 voorsprong zocht BVCB uiteindelijk de kleedkamer op. Een ruststand die weinig aan de verbeelding overliet. Natuurlijk had Cabauw het verdedigend niet goed voor elkaar, maar het zou de thuisploeg ernstig tekortdoen om de enorme voorsprong uitsluitend daaraan toe te schrijven. BVCB speelde simpelweg een fantastische eerste helft. Het baltempo was hoog, de passing bijzonder zuiver en de intensiteit waarmee de ploeg bleef bewegen en drukzetten was indrukwekkend. Het enige wat ontbrak, was wedstrijdspanning. Maar daar leek werkelijk niemand in Bergschenhoek zich druk om te maken.

    De jacht op dubbele cijfers

    Zoals wel vaker gebeurt bij een dergelijke ruststand, begon de tweede helft iets minder spectaculair. BVCB nam onbewust wat gas terug en Cabauw wist zelfs zowaar twee keer richting het doel van Van Ewijk te schieten. De doelman, die verder vooral had kunnen genieten van het voetbal voor zich, stond beide keren uitstekend op zijn post.

    Daarna besloot BVCB dat het wel weer mooi was geweest. De inmiddels ingevallen Wessel van der Meulen begon direct aan zijn gebruikelijke werkzaamheden op de rechterflank. Met zijn kenmerkende energie denderde hij naar voren en leverde een voorzet op maat af bij Joey Blok. De aanvaller verwerkte de bal uitstekend en schoot daarmee zijn tweede van de middag binnen. 7-0.

    Ook Richy Wahlbrinck had inmiddels zijn entree gemaakt. En wie Wahlbrinck een beetje kent, weet dat hij over een bijna bovennatuurlijk vermogen beschikt om precies op de juiste plek op te duiken wanneer er een bal in het strafschopgebied wordt gebracht. Danny van der Molen verzorgde de voorzet, Wahlbrinck koos weer eens feilloos positie en kopte overtuigend binnen.

    Het scorebord begon inmiddels gevaarlijk dicht in de buurt te komen van de dubbele cijfers. En dat is bij BVCB doorgaans het moment waarop er binnen de ploeg een nieuwe vorm van motivatie ontstaat. Want negen doelpunten is leuk. Maar tien is natuurlijk veel leuker.

    De ploeg rook de mogelijkheid om opnieuw een historische uitslag neer te zetten en besloot het gaspedaal nog maar eens wat verder in te drukken. Cabauw had ondertussen zichtbaar alle hoop op een enigszins acceptabele uitslag laten varen en probeerde vooral de schade te beperken. Dat lukte maar mondjesmaat.

    De Kock tekende voor de 9-0 na uitstekend voorbereidend werk van Joey Blok, die deze middag steeds nadrukkelijker zijn stempel op de wedstrijd drukte. De aanvaller was voortdurend aanspeelbaar, hield de bal uitstekend vast, werkte verdedigend hard en combineerde zijn arbeid met een bijzonder hoog rendement voor het doel. Het was dan ook volkomen terecht dat juist Blok verantwoordelijk was voor het bereiken van de dubbele cijfers.Met zijn derde doelpunt van de middag completeerde hij zijn eerste hattrick in Bergschenhoekse dienst. 10-0. Een prachtig persoonlijk moment voor de aanvaller, die daarmee zijn sterke optreden van een passend slotakkoord voorzag.

    Althans, dat dachten we. Want ook Vlug vond het inmiddels wel eens tijd worden om zich met de doelpuntenproductie te bemoeien. De verdediger besloot zijn geluk van afstand te beproeven en haalde heerlijk uit. De bal kreeg een venijnige zwabber mee en verdween achter de kansloze doelman. Een elfklapper.

    Dertig doelpunten. Nul tegentreffers. Eén missie.

    Na het laatste fluitsignaal was de conclusie even simpel als indrukwekkend. BVCB 4 had Cabauw met 11-0 verslagen en daarmee opnieuw een voetbalshow van de buitencategorie afgeleverd.

    Zelfs de trainer van Cabauw kon na afloop weinig anders dan zijn bewondering uitspreken. Sportief gaf hij aan genoten te hebben van het voetbal dat de thuisploeg op de mat had gelegd. Een bijzonder mooi compliment van een tegenstander die zojuist negentig minuten lang alle hoeken van het veld had gezien.

    En de cijfers van de afgelopen weken beginnen inmiddels behoorlijk absurde vormen aan te nemen. Dertien doelpunten in de ene competitiewedstrijd. Zes in Reeuwijk. En nu elf tegen Cabauw. Dertig doelpunten in drie competitiewedstrijden. Nul tegentreffers. Een gemiddelde van tien doelpunten per wedstrijd.

    Het zijn statistieken die eerder thuishoren in een computerspel op de makkelijkste moeilijkheidsgraad dan in een serieuze voetbalcompetitie.

    Maar misschien nog wel indrukwekkender is de manier waarop deze doelpunten tot stand komen. Natuurlijk beschikt BVCB over individuele kwaliteiten waar menig tegenstander jaloers op zal zijn. Met De Rooij als onverzadigbare doelpuntenmachine, de gouden linker van Danny van der Molen, de creativiteit van Dercks, de snelheid van De Kock en de onvermoeibare arbeid van de rest van het elftal is er voldoende kwaliteit aanwezig om wedstrijden op individuele momenten open te breken.

    Maar wanneer al die kwaliteiten samenkomen in een collectief dat zo gemakkelijk combineert, voortdurend beweegt en ook zonder bal keihard blijft werken, ontstaat er iets waar op dit niveau nauwelijks een antwoord op lijkt te bestaan.

    De bekeruitschakeling blijft een pijnlijke herinnering en de dubbeldroom is voor dit seizoen helaas vroegtijdig opgeborgen. Maar misschien heeft juist die teleurstelling ervoor gezorgd dat de ploeg inmiddels nog maar één doel voor ogen heeft. De titel.

    Volgende week wacht Jodan Boys en zal BVCB opnieuw moeten bewijzen dat het deze lijn kan doortrekken. Want hoe indrukwekkend de uitslagen ook zijn, prijzen worden niet in oktober verdeeld.

    Toch is de boodschap aan de concurrentie inmiddels behoorlijk duidelijk. De kampioen is weer op stoom. De doelpuntenmachine draait op volle toeren. En wie dacht dat BVCB na het winnen van de dubbel wel een jaartje rustig aan zou doen, heeft zich behoorlijk vergist.