• Een gemakkelijke middag was het niet voor de mannen van Rob Lexmond. Met name in de tweede helft had de ploeg het moeilijk. Legde het in de eerste helft de wil op aan de tegenstander; na de rust moest het flink aan de bak om geen schade op te lopen.
    De doelmannen van beide teams werden in de prille beginfase even opgewarmd. Wat slordig genomen vrije trappen aan beide zijden resulteerden in eenvoudige vangballetjes. Later in de wedstrijd kwam het echte werk.

  • BVCB combineerde er lustig op los in de vrije ruimten die het zelf creëerde. Het enige wat de gastheren konden doen was het bestemmingsverkeer richting hun doel omleiden, zodat Bram Spuijbroek slechts langs de zijlijnen terreinwinst kon boeken. Ook David van der Sluijs koos dezelfde route. Nadat hij de bal ergens in het eigen zestienmetergebied had veroverd zette hij een rush in die pas ophield bij de achterlijn aan de andere kant van het veld. Energie om tot een fataal schot te komen bleek er niet over te zijn.

  • De eerste echt grote Hellevoetsluise kans werd niet benut door de boomlange nummer 11, die op maat bediend werd door een prima voorzet van de nummer 6. De kopbal ging ruim naast het doel.
    En hiermee openbaarde zich de tactiek van team 2 van Hellevoetsluis: alle ballen op de kopsterke nummer elf die zich nooit ver van het vijandelijk doel bewoog.
    Terwijl Hellevoetsluis aandrong, BVCB had omsingeld en er een middenvelder wilde aanleggen, was het Jordan Ekhorst die zijn voet tussen de voet en de bal stak. Het leek een overtreding, maar ook de scheidsrechter zag dat Jordan de bal speelde. Razendsnel was er de omschakeling en weg was Bram Spuijbroek. Nu eens niet langs de zijkant, maar over de as van het veld. De doelman stond erbij als een konijn dat in de koplampen van een tegemoetkomende auto keek en was machteloos toen Bram ongenadig het net deed wapperen. 0 – 1.

  • Na een doelpoging van alweer Bram, die uitstekend doorkwam, nu aan de linker kant van het veld, werd de bal moeizaam tot hoekschop verwerkt. Jordan Ekhorst posteerde zich bij de cornervlag. De supporters hadden hem wel eens een betere hoekschop zien nemen. Deze uitvoering behoorde tot de categorie “weggewerkt door de dichts bijstaande verdediger”.
    Wat Jordan even later wèl goed deed, was het wegsturen van Bram Spuijbroek richting Hellevoets doel. 

  • Hoewel er absoluut geen sprake kon zijn van buitenspel, stak de grensrechter desondanks de vlag omhoog waarna de verder prima leidende scheidsrechter de kans om zeep blies.
    Diverse Bergschenhoekenaren verschenen voor het doel van de tegenstander. David van der Sluijs hadden we al genoemd. Eerder was Remco van der Haas al voor de neus van de doelman verschenen na een corner, maar omdat er een tegenstander was gevallen, zag de scheidsrechter hier een aanleiding in om op zijn fluit te blazen. Na een solo-actie was Jeroen Hulzebos ook dichtbij. Ietwat gehaast schoot hij ruim naast.
    Het ware beter geweest voor de gemoedsrust van de supporters als BVCB de voorsprong had uitgebouwd in de eerste helft, want zo goed als het in het eerste bedrijf ging, zo moeizaam ging het in het in de tweede helft waarin Hellevoetsluis al snel op gelijke hoogte kwam. In de 50ste minuut reeds.

  • Niet zo vreemd, want de concentratie was zo te zien in de kleedkamer van BVCB achter gebleven. Optimaal profiteerde de gastheren van een bal die een wat onhandige behandeling kreeg. Sterspeler Ken Luijendijk profiteerde van de geboden vrije doortocht en pakte gretig het BVCB-cadeautje uit.
    De wedstrijd kreeg een rommelig vervolg. De ruimtes werden kleiner en er stonden vaak een heleboel spelers op een kluit, zoals je dat vaak ziet bij rugbywedstrijden en in jeugd wedstrijden O7.

  • Het geboden spel was niet allen rommelig, het was ook slordig. De bal werd amper in de ploeg gehouden, de passing was onzuiver en het vermogen om te voetballen was verdwenen. Talloze spelhervattingen zorgden er ook nog voor dat het tempo uit de wedstrijd ging.
    De supporters stonden bijvoorbeeld raar te kijken, als er een ingooi naar Roy van Bragt ging, de man die niet al te groot van stuk is, terwijl hij tussen 3 mannen van twee meter tien stond ingeklemd. Dat is natuurlijk hèt recept voor balverlies.
    Of wat te denken van ballen die domweg naar voren werden geknald zonder dat er een concrete eindbestemming aan mee werd gegeven. Kortom: de toeschouwers werden niet erg verwend.
    Toch was het BVCB dat weer de leiding nam. Raymond Dickhoff mocht een vrije trap nemen vanaf de zijkant van het veld. Het luchtafweergeschut van Hellevoetsluis werd in stelling gebracht bij de tweede paal, want daar verwachtte men de bal. Maar daar ging de bal niet naar toe. Laag over de grond zeilde de bal over het kunstgras. De voet van Roy van Bragt ging tegen de bal, waarna het projectiel langs de keeper ging, die ook nog eens op het verkeerde been stond. “Een tering bal”, zo riep de doelman gefrustreerd. En gelijk had ie! Vanuit zijn oogpunt gezien dan.
    Hellevoetsluis ging op zoek naar de gelijkmaker. BVCB moest hard werken om zich de tegenstander van het lijf te houden. Defensieleider Mick Ruigrok, altijd vooropgaand in de strijd, en de zijnen moesten alle zeilen bijzetten om averij te voorkomen. Een aantal corners volgden elkaar snel op. De man die eerder in de wedstrijd de gelijkmaker scoorde nam alle hoekschoppen en alle vrije trappen. Voetballen kan de man heel goed, maar de hoekschoppen waren veelal van een bedroevend niveau. Veel te hard, of juist te zacht of een gemakkelijke prooi voor doelman Mark Gaerthe.
    Men denkt dan: “Laat een ander eens een hoekschop nemen.” Maar waar bemoeien we ons mee?

  • Mark Gaerthe had nogal wat te doen: hoe langer de tweede helft duurde, hoe meer arbeid hij moest verrichten en er mede voor zorgde dat de stand bleef zoals ie was.
    Af en toe kwam BVCB er toch weer gevaarlijk uit. Een snelle combinatie met Ruben Mos en Jeroen Hulzebos in de hoofdrollen werd niet tot doelpunt gepromoveerd door Thomas Kocabas die bal in de handen van de doelman deed belanden na een ietwat zwakke kopbal. Raymond Dickhoff had het vonnis kunnen voltrekken, toen hij een door Jordan toegespeelde bal met moeite onder controle kreeg terwijl de keeper uitgespeeld was. 

  • Hij schoot de bal echter midden in het gezicht van een verdediger met nummer 19 die op de doellijn was gaan staan. Toen de neus van laatstgenoemde weer was rechtgezet kon het spel weer verder, maar het tempo was weer uit het spel.
    Luc de Hoog had het ook druk deze middag. Met steeds drie of vier man om hem heen om te voorkomen dat hij een voorzet vanaf de linker flank zou geven. Desondanks kwam er zo nu dan toch een bal van zijn voet vanaf die kant. Een voorzet of iets wat daarop leek, gevolgd door een wat acties van Ruben, Roy en/of Raymond in een overvol strafschopgebied.
    Een door de scheidsrechter opgevolgd vlagsignaal maakte een einde aan de intenties van Raymond Dickhoff toen deze de weg vóór hem richting doel open zag liggen. Van een aanmerking over deze beslissing was de scheidsrechter niet gediend. En ook niet van de opmerkingen van de teammanager van Hellevoetsluis die zich te kort gedaan voelde toen de leidsman niet floot voor een handsbal in het zestienmetergebied van BVCB.

  • Tegen het einde van de wedstrijd poogde Hellevoetsluis het met een alles of niets slotoffensief. Het leek of iedere minuut 180 seconden duurde. BVCB hield echter stand, overleefde nog wat corners, vrije trappen en flipperkast situaties. Het was als een kurk in de branding die niet ten onder kon gaan. Ook in de zes minuten (!) durende blessuretijd kreeg Hellevoetsluis de gasten er niet onder.
    U kunt zich voorstellen dat het laatste fluitsignaal klonk als een lentesymfonie.
    Eindstand dus 1 – 2, het resultaat van heel hard werken.

  • BVCB 3:
    David van der Sluijs, Mick Ruigrok, Bram Spuijbroek (Raymond Dickhoff 35), Thomas Kocabas
    (Rik Verbeek 65), Jeroen Hulzebos, Roy van Bragt (Pim van Westrenen 79), Mark Gaerthe,
    Remco van der Haas, Jordan Ekhorst, Ruben Mos, Luc de Hoog.

    Willem Dickhoff
    Foto’s: Gerard Lexmond