De Reizende Voetbalcommentator #6
Algemeen | 9-1-2012 | Robin Polm | 
2 reacties
Co’s Verdwijnen
Co Adriaanse viel ooit uit te tekenen in primaire kleuren en torende als een standbeeld boven de voetbalwereld uit. Eigenwijs, dwars: Dissident. Zijn woorden werden omarmd of verguisd, maar ze rolden eruit als marmer. Met normen en waarden van graniet. Als de eenzame filosoof beklom hij de heuvel rondom de voetbalstad, en overzag…
Nog net geen boek in de linkerhand, maar al wel de retoriek van de Statenbijbel. Met de overtuiging van een priester en de taal van een heiden ontwortelde hij de voetbalwereld van veel vastgeroeste ideeën. Plechtig non-conformisme.
Co ontsnapte aan alle vastgeroeste voetbalstereotypen en creëerde een eigen subsysteem van overtuigingen en filosofische vergezichten. Met religieuze ernst. En het bijzondere was: zijn spelers waren volgelingen van het eerste uur. Hoe anders kan je met voddenclubje Willem II tweede worden in de Eredivisie en de Champions League halen?
Alleen met religieuze devotie, natuurlijk.
Zijn echte meesterwerk bouwde hij in Alkmaar. Met de overtuiging van een ware structuralist bouwde Adriaanse een onsterfelijk gedacht fundament van ingesleten mechanismen. AZ verkreeg een doeleinde- horizon waarop creatieve aanvalsgolven uitgewaaierd konden worden. Ze profiteren er nu nog van.
Europees succes bleef uit. Kapot gehakt in de laatste minuten tegen Sporting Lissabon.
De volgende dag stond Co mijmerend in de regen op de voorpagina’s: bestolen. Het Niets waarin Co staarde zou nooit meer verdwijnen. De romanticus in Co was gestorven en de Wedergeboorte zou uitblijven. Prijzen zou hij nadien nog wel winnen, zoals de dubbel in Portugal. Maar het heilige vuur in hem was gedoofd met een doffe dreun op die regenachtige avond tegen Sporting.
Altijd weer die Portugezen.
Het tijdperk van de grote stilte brak aan. Het binnenste van Co Adriaanse was een ijsvlakte geworden. Alleen het geluid van een besneeuwde vlakte was nog hoorbaar. Knisperende kristallen, krakend sneeuw. De oudtestamentische furie was een bevroren demon.
De periode van afzondering in de woestijnen of winteroorden brak aan. Gelouterd zou hij worden, was het plan. Maar Co werd nooit meer de oude. Bij FC Twente was de lentevreugde toch wel echt verdwenen. De vergezichten werden ingeruild voor zielloos tijdverdrijf. Hoewel Twente de ideale club leek te zijn om de volledige rehabilitatie van Co te bewerkstelligen. Een niet te grote club, redelijke prestaties, door in Europa.
Maar de spelers trokken het niet meer. Zij geloofden niet meer heilig in de methoden van de voormalige tegendraadse denker. En zonder volgelingen is zijn ideeënleer toch een verlaten denkkathedraal gebleken. Co was bij Twente de echte Co niet meer. Weinig opzienbarende voorstellingen, geen nieuwe woorden. Maar vooral: een doffe waas in de ogen. Het geloof in zichzelf leek er uit gesijpeld.
Co Adriaanse is niet ontslagen bij FC Twente. Het was slechts zijn schaduw.
Misschien kan hij in China aan de slag? In China staat democratie hem niet in de weg.
De Reizende Voetbalcommentator blog:
http://dereizendevoetbalcommentator.blogspot.com/
