De Reizende Voetbalcommentator #4
Algemeen | 23-11-2011 | Robin Polm | 
2 reacties
Memorabel Napoli
In stadion San Paolo in Napoli kon gisteren de echo worden waargenomen van de illustere Serie A, toen deze droomcompetitie nog niet door schandalen verdronken was. SSC Napoli versloeg de trotse Engelse koploper met 2-1 met ouderwets bezield voetbal.
Wie wil weten hoe het met de eeuwige stad Napels gesteld is, doet er goed aan de film Gomorra (2008, Matteo Garrone) te bekijken.
In deze hoog aangeschreven, moderne klassieker, wordt een schrijnend beeld gegeven van de alom tegenwoordige Napolitaanse maffia, de Gamorra, die de gehele samenleving in de regio Campania in een ijzeren wurggreep heeft. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Roberto Saviano, die sinds het uitkomen van het boek nog altijd ondergedoken zit. In deze film niets van de romantiek van de maffia a la the Godfather, maar schurend realistische, met haast documentaire beelden van de nihilistische praktijken van de Gamorra.
Het verval van Napoli loopt gelijk met het verval van de Serie A: nu een stoffig, verlaten operatheater. Waar enkele jaren geleden de voetbalsterren de Europese prijzen aaneenregen, is het nu maar behelpen in de Serie A, met als dieptepunt de schandalen van enkele jaren geleden waarbij Juventus, AC Milan, Fiorentina en nog wel meer ploegen werden teruggezet naar lagere competities of moesten beginnen met minder punten.
Er was een tijd dat de eerste de beste Italiaanse middenmoter een boven de stand levend speeltje was voor louche voorzitters. Excentrieke voorzitters, liefst. Parma, Perugia, Napoli, AS Roma, Lazio, Fiorentina: allen clubs die buiten de traditionele top moesten vechten voor prijzen, status en erkenning. Van deze clubs heeft Napoli de meest illustere geschiedenis: kampioen geworden door het genie Diego Armando Maradona. De geschiedenis werd een molensteen voor de ambities van het contemporaine SSC Napoli.
Maar de demonen lijken verslagen.
Het postmoderne Manchester City is verslagen door aloude Italiaanse wapens. De typisch Italiaanse Uruguayaan Cavani, rondhangend, zeurend, slepend in de spits, is de symbolische eenling in de aanvalslinie. Afgerekend op doelpunten, en niet meer of minder, is hij de typische Italiaanse uitvinding van ongepolijste sterspeler in reïncarnatie. Vroeger had iedere Italiaanse ploeg er minimaal drie van. Daarbij brulde het stadion gisteren als ware het de Vesuvius zelf. In vlammen gezet door de dionysische Napolitanen: aan hen kun je een hels feestje wel overlaten.
De Serie A kende altijd twee gezichten: het verwende sterrenensemble dat de neus ophaalde voor mindere goden, gekerfd door een zwaar gemoed als de levensgenieters het geliefde Italië weer eens moesten verlaten voor een ijzig avontuur in de Lage Landen, Engeland of Oost Europa. Klievend door de modder, handschoentjes aan, chagrijnig gezicht op: verplicht nummertje. Altijd waren de wedstrijden tegen Italianen loopgravenoorlogen. En ze waren niet om aan te zien. Dit beeld kennen we van de laatste jaren wel.
Het andere gezicht liet zich zien bij de eerste zachte zomerse kleuren. De technische virtuositeit van Italianen, Argentijnen en Brazilianen vond altijd zijn meest ambachtelijke en verfijnde vorm in de Serie A: geen Engels rennen of Spaanse furie. Italianen beheersten de voetbalwereld met technische superioriteit. Van de in het prachtige paars gestoken Fiorentina met Gabriel Batistuta, met opgestoken kraag, en Rui Costa tot aan het Parma van 1998 waar Hernan Jorge Crespo, Juan Sebastian Veron, Diego Fuser, Lilian Thuram, Enrico Chiesa de Parmezaanse aanvallen met continue technische donderslagen de tegenstanders de wil oplegden. Voetballers in deze tijd waren sterren in een leven van glamour, Ferrari ’s en cameraflitsers.
La Dolce Vita!!
Dat er uitgerekend in het door de maffia geteisterde Napels nu een teken van hoop te vinden is voor de Italiaanse competitie moet de burger moed geven. Napoli staat er florrissant voor in de moeilijkste poule van de Champions League en staat derde in de Serie A. Ondanks alle tegenslagen is er dus toch wat te maken van de oude vervallen ruïnes die de Italiaanse clubs de vlagen lijken te zijn.
Of zou de Gamorra ook iets met het huidige succes van SSC Napoli te maken hebben?
