De Reizende Voetbalcommentator #2
Algemeen | 2-11-2011 | Robin Polm | 
3 reacties
Van Persie
Een van de thema’s van de film The Fighter (2010, David O. Russel) is de rol van familie in het leven van een topsporter. Het kruispunt waar sommige uitzonderlijke talenten op terecht kunnen komen is het kruispunt waarop gekozen moet worden tussen familie of ambitie.
De bokser Micky Ward (Mark Wahlberg in de film) is een groot talent en krijgt alle steun en toeverlaat van zijn familie. Maar om echt door te groeien tot aan de top moet hij eigenlijk zijn familie, aan wie hij zoveel te danken heeft, loslaten.
Zijn moeder Alice (Melissa Leo) en ooit beroemde broer Dicky (Christian Bale) hebben het beste met Micky voor. Zijn moeder regelt alle gevechten, zijn administratie en overige rompslomp. Zijn broer en vader zijn z’n grootste fans en geven hem alle mogelijke psychologische en tactische steun. Maar er komt een moment dat de familie alleen nog maar een last is geworden. Eigenwijs en wantrouwig als ze zijn geworden in de kille en cynische bokswereld, staan ze niet meer open voor externe bemoeienis van een goede nieuwe trainer en zien ze elke handreiking van buitenaf als niets anders dan pogingen Micky tegen te werken.
De veelgeprezen film maakt dit dilemma prachtig zichtbaar en invoelbaar.
Arsenal is familie geworden van Robin van Persie. Arsene Wenger is de bozige, wantrouwige vader van de club geworden, met zijn vanaf 1996 lopende dienstverband. Arsenal is de ideale leerschool voor de meer dan gemiddeld begenadigde talenten. Nasri, Fabregas, Rosický, Reyes, Anelka en Flamini zijn slechts enkele van de vele talenten die door Arsenal zijn klaargestoomd voor het echte grote werk.
Er is een probleem met Arsenal: ze groeien maar niet door tot aan de top. Al jaren lijkt de club tegen de grenzen van de eigen ambities te botsen. Er is voor jonge talenten geen betere leerschool denkbaar. Een onuitputtelijke poel van talent in de sterkste en rijkste competitie ter wereld. Maar de echte prijzenpakkers zijn de overige topclubs in Engeland en een select aantal Spaanse en Italiaanse clubs in Europees verband.
Toch zijn Arsenal en van Persie innig met elkaar verstrengeld geraakt gedurende de jaren dat hij er speelt. Is het loyaliteit die hem in Londen zal houden? Uitgesproken ambitie kan het toch niet zijn na de uitverkoop van afgelopen transferperiode.
Misschien is het tijd voor van Persie om te verkassen. Arsenal is te klein geworden voor de megalomane eerzucht van van Persie. Zie hem maniakaal juichen na zijn hattrick tegen Chelsea, en je hoort Wagner’s Walkurenrit als soundtrack onder zijn bezeten ogen klinken. De goede bedoelingen en idealen van Arsenal zijn teugels geworden die het uitpuilende talent van zijn ranke spits zo strak om het esthetische lichaam geklemd heeft. De leerling heeft nieuwe meesters nodig.
Waar van Persie omzichtig zijn woorden en daden buiten de strijd om weegt, is hij binnen de beperkte afmetingen van het veld een weergaloze entiteit. Gedreven door een irrationele artistieke drang, met een ongekende geldingsdrift.
Van Persie: diplomatieke taal maar gewelddadige klasse.
Het is een kwestie van tijd voordat de allesverslindende ambitie van van Persie crasht met de ideologische naiviteit van Arsenal. Een niet te stoppen voetbaldrang contra een onverplaatsbaar voetbalinstituut.
Want dat is dan ook weer zo: Arsenal straalt aan de voetbalhemel.
Misschien ligt de oplossing voor het probleem ook wel in de film. Mark Wahlberg bemoeide zich actief met de productie van de film, terwijl hij ook gewoon de hoofdrol speelde. Wellicht kan van Persie zich actiever met het beleid van de club bemoeien en moet niet hij weg maar moet Arsenal voorzichtig aan eens gaan denken aan een andere trainer? Aan een andere voetbalfilosofie? Een ander aankoopbeleid? De voetballer van Persie heeft er ambitie genoeg voor, denk ik zo.
