De Reizende Voetbalcommentator
Algemeen | 25-10-2011 | Robin Polm | 
0 reacties
Dromen kopen
De filosoof Gilles Deleuze zag het leven van een individu als het in en uitstappen van verschillende verhalen. De individu is passant in de levensverhalen van anderen en dat waren dan ook weer passanten in andere levensverhalen. Er zijn evenzovele verhalen als sterren. Behalve het persoonlijke levensverhaal, zijn we in alle andere verhalen slechts passanten.
Als wij zijn vertrokken gaat het verhaal gewoon door.
De parallel met de voetbalwereld is snel getrokken. Niemand is werkelijk ergens voor altijd. Natuurlijk zijn er wel monumenten op te richten voor sterren met eeuwigheidswaarde: Abe Lenstra in Heerenveen of Maldini in Milaan. Toch is het grootste deel slechts voorbij waaiend stof, even zo snel in de vergetelheid geraakt dan opgekomen. Afstervend met de herfstkleuren in het bos.
De kunst van de moderne voetbalpassanten is onvergetelijk te worden gevonden. Je naam in marmer gegrafeerd terug te vinden aan een sprookjesachtige avenue in de buurt van de plaatselijke voetbalkathedraal: het is slechts weinigen gegeven.
In Manchester staan de geraamtes van ambitieuze structuren in de steigers, de eigenaren van City bouwen in een moderne traditie: met oliegeld hebben ze een droomteam opgericht. Met Roberto Mancini als superieure architect is het gelukt om dromen te fabriceren. In de zomer van 2010 haalde Manchester City James Milner, Jérôme Boateng, David Silva, Yaya Touré, Mario Balotelli en Aleksandar Kolarov. Allemaal niet de grootste sterren, althans nog niet, maar het lijkt nu op een prachtig ensemble te lijken.
In de 1-6 gewonnen derby van Manchester werd United volledig te kijk gezet. Onder aanvoering van de springerige, watervlugge en technisch sublieme Silva en de enigszins ontspoorde Balotelli werd Manchester volledig ontrafeld in vooral de opbouw. De grote broer leek nog louter uit amateurs en verwende dertigers te bestaan. Nu ging het de laatste weken al niet zo best met United, maar de derby staat als sterk geëlektrocuteerd natuurlijk op zichzelf.
Het verhaal van Manchester laat zien wat het beste is dat er kan gebeuren vanuit Deleuze’s filosofie. Vanuit alle hoeken van de wereld werden excentrieke, geniale of gemiddelde voetballers bij elkaar gebracht in een nieuw verhaal. Normaal toch vooral armetierige voetbalnomaden. Maar nu werd alles werd bij elkaar gelijmd en in een prachtig mozaïek gesmeed tot een lichtblauw gekleurd modernistisch bouwwerk. Iedereen begon in Manchester aan een nieuwe film, een nieuw verhaal. En hoe vluchtig het allemaal ook is, bij vlagen levert het Hoge Kunst op.
Silva de virtuoze alleskunner: Multi talent, Balotelli de eeuwige geniale gek en Yaya Touré de monoliet, losse verhalen die samen het fundament zijn voor misschien een monument met eeuwigheidswaarde.
De eigenaren van Manchester City, vooralsnog een schimmige groep Arabieren, hebben met de fantasie van kinderen dromen bij elkaar gekocht. Het mag opportunistisch lijken, de 1-6 is de grootste dreun in de geschiedenis van Manchester, Ferguson en iedere Mancunian. Hieruit blijkt dat met veel geld en kindelijke fantasie, met gedegen beleid en werkelijke talenten dromen kunnen worden waargemaakt.
Economie is de nieuwe religie.
