BVCB 3 speelt beter met tien man dan met elf
Wedstrijdverslagen | 30-10-2011 | Willem Dickhoff | 
3 reacties
Schoonhoven 2 - BVCB 3: 1–2 (1–1)
De wedstrijd begon eigenlijk pas ècht in de vierde minuut van de tweede helft. Twee keer geel is rood, zo is de regel; en zo stond BVCB met tien man in het veld. Eén man minder…… en dat, nadat BVCB 3 een slechte eerste helft achter de rug had.
In die eerste helft, was de ploeg eerst op een voorsprong gekomen, doordat Raymond een vrije trap (de doelman had hands gemaakt vlak buiten de zestien, terwijl Koen op hem af kwam) vanaf een meter of achttien via de keeper in het doel had geschoten in de zesde minuut van de wedstrijd, maar dat was dan ook het enige wapenfeit, waar men trots op kon zijn, als BVCB-er zijnde.
Gedurende de rest van de eerste helft waren de mannen uit Bergschenhoek niet aan voetballen toe gekomen. 
Op eigen helft, met de ruggen richting middencirkel, slaagden ze er zelden in de middenlijn te passeren. Niet aankomende passes, veelvuldig balverlies, misverstanden, riskante terugspeelballen, onvermogen om de bal fatsoenlijk aan te nemen; het was niet om aan te zien. Uiteraard had men ook de gelijkmaker moeten toestaan, zodat er met een 1 – 1 stand op het scorebord gerust werd.
Moest deze ploeg, die duidelijk zijn dag niet had, hier overleven in het verre Schoonhoven?
Met tien man? Met nog drie kwartier voor de boeg? De meegereisde supportersschare zag het hopeloos in en keken of er buiten het veld nog wat te beleven viel. Een verloren zaterdag zat eraan te komen zo beseften de supporters. 
Zo niet de mannen in het veld! Met z’n tienen moest men noodgedwongen verder, met één man minder in de verdediging dus. Maar een verdediger kon de Bergschenhoekse ploeg wel missen, want verdedigen was niet meer aan de orde. Aanvallen was het credo! En dat deden ze. Je kon de ploeg vergelijken met een katachtig roofdier. Als zo’n beest gewond raakt wordt ie gevaarlijk. Zo ook de equipe van Jorge Ferreira.
De onderlinge afstanden, zowel tussen de linies als tussen de spelers onderling, werden groter, waardoor er meer speelruimte ontstond. De middenvelders konden vrijelijker bewegen. Het op een kluitje voetballen, zoals dat gebeurde in de eerste helft, werd vaarwel gezegd en het tempo werd opgeschroefd. Men kon elkaar plotseling blindelings vinden en nu waren het de Schoonhovenaren die achter de feiten aanliepen.. 
Ook de door Jorge toegepaste wissels pakten goed uit. Bart M vlak voor de verdediging, Nick als extra spits om samen te werken met Bart de B. en Arjan op de linker flank. Het stond ineens goed, zoals dat dan heet.
En zo speelde BVCB met tien man in de tweede helft beter dan met z’n elven in de eerste helft. Naar gelang de tijd verstreek kreeg BVCB meer en meer het vertrouwen dat één punt een haalbare zaak zou zijn deze middag. Bart a.k.a. Bobbel dacht daar toch anders over. Hij kreeg de bal aangespeeld terwijl hij op de rand van de zestien stond. Hij draaide om zijn as, wachtte even voordat hij weer een beweging maakte, waardoor er twee verdedigers op het verkeerde been kwamen te staan en haalde toen verschrikkelijk uit. De keeper had hier geen antwoord op en zo stond het 1 – 2 in de 84ste minuut. 
Leeg waren de mannen van Schoonhoven, opgebrand en niet meer in staat om nog wat aan de achterstand te doen, behoudens enkele stuiptrekkingen.
Raymond bedankte het mekkerende thuispubliek nog even door de bal keihard uit te schieten in de richting van de kantine, immers er lag een geblesseerde Schoonhovenaar op het veld die dringend medische hulp nodig hard, waardoor het publiek dekking moest zoeken onder de tafels en banken. Verder gebeurden er weinig noemenswaardige feiten meer, totdat de scheidsrechter een eind aan de wedstrijd blies.
En zo ging BVCB 3, inmiddels titelkandidaat, Bergschenhoekwaarts met drie welverdiende punten in de tas.
BVCB3: Casper, Rob, Bart T, Michel (Arjan 61’), Raymond, Koen, Kadir (Nick 45’), Bart de B, Stefan, Erik ( Bart M. 61’), Kevin.
© Willem Dickhoff
